οργανισμός αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας (CRA) Credit rating agency

Criticism

Credit rating agencies have been subject to the following criticisms:
Credit rating agencies do not downgrade companies promptly enough. For example, Enron's rating remained at investment grade four days before the company went bankrupt, despite the fact that credit rating agencies had been aware of the company's problems for months.[5][6] Some empirical studies have documented that yield spreads of corporate bonds start to expand as credit quality deteriorates but before a rating downgrade, implying that the market often leads a downgrade and questioning the informational value of credit ratings.[7] This has led to suggestions that, rather than rely on CRA ratings in financial regulation, financial regulators should instead require banks, broker-dealers and insurance firms (among others) to use credit spreads when calculating the risk in their portfolio.
Large corporate rating agencies have been criticized for having too familiar a relationship with company management, possibly opening themselves to undue influence or the vulnerability of being misled.[8] These agencies meet frequently in person with the management of many companies, and advise on actions the company should take to maintain a certain rating. Furthermore, because information about ratings changes from the larger CRAs can spread so quickly (by word of mouth, email, etc.), the larger CRAs charge debt issuers, rather than investors, for their ratings. This has led to accusations that these CRAs are plagued by conflicts of interest that might inhibit them from providing accurate and honest ratings. At the same time, more generally, the largest agencies (Moody's and Standard & Poor's) are often seen as agents of globalization and/or "Anglo-American" market forces, that drive companies to consider how a proposed activity might affect their credit rating, possibly at the expense of employees, the environment, or long-term research and development. These accusations are not entirely consistent: on one hand, the larger CRAs are accused of being too cozy with the companies they rate, and on the other hand they are accused of being too focused on a company's "bottom line" and unwilling to listen to a company's explanations for its actions.
The lowering of a credit score by a CRA can create a vicious cycle, as not only interest rates for that company would go up, but other contracts with financial institutions may be affected adversely, causing an increase in expenses and ensuing decrease in credit worthiness. In some cases, large loans to companies contain a clause that makes the loan due in full if the companies' credit rating is lowered beyond a certain point (usually a "speculative" or "junk bond" rating). The purpose of these "ratings triggers" is to ensure that the bank is able to lay claim to a weak company's assets before the company declares bankruptcy and a receiver is appointed to divide up the claims against the company. The effect of such ratings triggers, however, can be devastating: under a worst-case scenario, once the company's debt is downgraded by a CRA, the company's loans become due in full; since the troubled company likely is incapable of paying all of these loans in full at once, it is forced into bankruptcy (a so-called "death spiral"). These rating triggers were instrumental in the collapse of Enron. Since that time, major agencies have put extra effort into detecting these triggers and discouraging their use, and the U.S. Securities and Exchange Commission requires that public companies in the United States disclose their existence.
Agencies are sometimes accused of being oligopolists,[9] because barriers to market entry are high and rating agency business is itself reputation-based (and the finance industry pays little attention to a rating that is not widely recognized). Of the large agencies, only Moody's is a separate, publicly held corporation that discloses its financial results without dilution by non-ratings businesses, and its high profit margins (which at times have been greater than 50 percent of gross margin) can be construed as consistent with the type of returns one might expect in an industry which has high barriers to entry.
Credit Rating Agencies have made errors of judgment in rating structured products, particularly in assigning AAA ratings to structured debt, which in a large number of cases has subsequently been downgraded or defaulted. The actual method by which Moody's rates CDOs has also come under scrutiny. If default models are biased to include arbitrary default data and "Ratings Factors are biased low compared to the true level of expected defaults, the Moody’s [method] will not generate an appropriate level of average defaults in its default distribution process. As a result, the perceived default probability of rated tranches from a high yield CDO will be incorrectly biased downward, providing a false sense of confidence to rating agencies and investors."[10]. Little has been done by rating agencies to address these shortcomings indicating a lack of incentive for quality ratings of credit in the modern CRA industry. This has led to problems for several banks whose capital requirements depend on the rating of the structured assets they hold, as well as large losses in the banking industry.[11][12][13] AAA rated mortgage securities trading at only 80 cents on the dollar, implying a greater than 20% chance of default, and 8.9% of AAA rated structured CDOs are being considered for downgrade by Fitch, which expects most to downgrade to an average of BBB to BB-. These levels of reassessment are surprising for AAA rated bonds, which have the same rating class as US government bonds.[14][15]. Most rating agencies do not draw a distinction between AAA on structured finance and AAA on corporate or government bonds (though their ratings releases typically describe the type of security being rated). Many banks, such as AIG, made the mistake of not holding enough capital in reserve in the event of downgrades to their CDO portfolio. The structure of the Basel II agreements meant that CDOs capital requirement rose 'exponentially'. This made CDO portfolios vulnerable to multiple downgrades, essentially precipitating a large margin call. For example under Basel II, a AAA rated securitization requires capital allocation of only 0.6%, a BBB requires 4.8%, a BB requires 34%, whilst a BB(-) securitization requires a 52% allocation. For a number of reasons (frequently having to do with inadequate staff expertise and the costs that risk management programs entail), many institutional investors relied solely on the ratings agencies rather than conducting their own analysis of the risks these instruments posed. (As an example of the complexity involved in analyzing some CDOs, the Aquarius CDO structure has 51 issues behind the cash CDO component of the structure and another 129 issues that serve as reference entities for $1.4 billion in CDS contracts for a total of 180. In a sample of just 40 of these, they had on average 6500 loans at origination. Projecting that number to all 180 issues implies that the Aquarius CDO has exposure to about 1.2 million loans.) Pimco founder William Gross urged investors to ignore rating agency judgments, describing the agencies as "an idiot savant with a full command of the mathematics, but no idea of how to apply them."[16]
Ratings agencies, in particular Fitch, Moody's and Standard and Poors have been implicitly allowed by governments to fill a quasi-regulatory role, but because they are for-profit entities their incentives may be misaligned. Conflicts of interest often arise because the rating agencies, are paid by the companies issuing the securities — an arrangement that has come under fire as a disincentive for the agencies to be vigilant on behalf of investors. Many market participants no longer rely on the credit agencies ratings systems, even before the economic crisis of 2007-8, preferring instead to use credit spreads to benchmarks like Treasuries or an index. However, since the Federal Reserve requires that structured financial entities be rated by at least two of the three credit agencies, they have a continued obligation.
Many of the structured financial products that they were responsible for rating, consisted of lower quality 'BBB' rated loans, but were, when pooled together into CDOs, assigned an AAA rating. The strength of the CDO was not wholly dependent on the strength of the underlying loans, but in fact the structure assigned to the CDO in question. CDOs are usually paid out in a 'waterfall' style fashion, where income received gets paid out first to the highest tranches, with the remaining income flowing down to the lower quality tranches i.e. It has also been suggested that the credit agencies are conflicted in assigning sovereign credit ratings since they have a political incentive to show they do not need stricter regulation by being overly critical in their assessment of governments they regulate.[18]
As part of the Sarbanes-Oxley Act of 2002, Congress ordered the U.S. SEC to develop a report, titled Report on the Role and Function of Credit Rating Agencies in the Operation of the Securities Markets detailing how credit ratings are used in U.S. regulation and the policy issues this use raises. Partly as a result of this report, in June 2003, the SEC published a "concept release" called Rating Agencies and the Use of Credit Ratings under the Federal Securities Laws that sought public comment on many of the issues raised in its report. Public comments on this concept release have also been published on the SEC's website.
In December 2004, the International Organization of Securities Commissions (IOSCO) published a Code of Conduct for CRAs that, among other things, is designed to address the types of conflicts of interest that CRAs face. All of the major CRAs have agreed to sign on to this Code of Conduct and it has been praised by regulators ranging from the European Commission to the U.S. Securities and Exchange Commission.

οργανισμός αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας (CRA) Credit rating agency

http://en.wikipedia.org/wiki/Credit_rating_agency#Criticism

-

-

-
Κριτική

Οργανισμοί αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας έχουν υποβληθεί στις ακόλουθες επικρίσεις:
Οργανισμοί αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας δεν εταιρείες υποβαθμίζουν αμέσως αρκετά. Για παράδειγμα, η βαθμολογία της Enron παρέμεινε σε investment grade τέσσερις ημέρες πριν από την εταιρεία πτώχευσε, παρά το γεγονός ότι οι οργανισμοί αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας είχε γνώση των προβλημάτων της εταιρείας για μήνες. [5] [6] Ορισμένες εμπειρικές μελέτες έχουν τεκμηριώσει ότι οι διαφορές των αποδόσεων των εταιρικών ομόλογα αρχίσει να αυξάνεται καθώς πιστωτικής ποιότητας επιδεινώνεται, αλλά πριν από μια υποβάθμιση αξιολόγησης, πράγμα που σημαίνει ότι η αγορά οδηγεί συχνά μια υποβάθμιση και αμφισβήτηση την ενημερωτική αξία των αξιολογήσεων της πιστοληπτικής ικανότητας. [7] Αυτό έχει οδηγήσει σε προτάσεις που, αντί να βασίζονται σε CRA ειδικοτήτων που αναφέρονται στο δημοσιονομικό κανονισμό , ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού τομέα θα πρέπει αντίθετα απαιτούν από τράπεζες, χρηματιστές-διαπραγματευτές και οι ασφαλιστικές εταιρείες (μεταξύ άλλων) για την χρήση πιστωτικών περιθωρίων κατά τον υπολογισμό του κινδύνου στο χαρτοφυλάκιό τους.
Οι Μεγάλες επιχειρήσεις οι οργανισμοί αξιολόγησης έχουν επικριθεί για την κατοχή πάρα πολύ εξοικειωμένοι σχέση με τη διοίκηση της εταιρείας, πιθανώς το άνοιγμα τους στην αθέμιτη επιρροή ή την ευπάθεια του την παραπλάνηση. [8] Οι οργανισμοί αυτοί συναντώνται συχνά σε άτομα με τη διαχείριση πολλών επιχειρήσεων και την παροχή συμβουλών σχετικά με τις δράσεις η εταιρεία θα πρέπει να λάβει για να διατηρήσει μια ορισμένη βαθμολογία. Επιπλέον, επειδή οι πληροφορίες σχετικά με τις αξιολογήσεις τις αλλαγές από τα μεγαλύτερα ΟΑΠΙ μπορεί να εξαπλωθεί πολύ γρήγορα (από στόμα σε στόμα, email, κλπ), το μεγαλύτερο ΟΑΠΙ εκδότες χρεωστικών χρέωση, παρά επενδυτές, για τις αξιολογήσεις τους. Αυτό οδήγησε σε κατηγορίες ότι αυτές οι ΟΑΠΙ μαστίζεται από συγκρούσεις συμφερόντων που θα μπορούσαν να τους εμποδίσουν να παρέχουν ακριβείς και ειλικρινείς αξιολογήσεις. Την ίδια στιγμή, γενικότερα, είναι οι μεγαλύτεροι οργανισμοί (Moody και Standard & Poors) συχνά θεωρείται ως πράκτορες της παγκοσμιοποίησης και / ή "αγγλο-αμερικανική« δυνάμεις της αγοράς, που οδηγεί τις εταιρείες να εξετάσει πώς μια προτεινόμενη δραστηριότητα μπορεί να επηρεάσει την πιστοληπτική τους , ενδεχομένως σε βάρος των εργαζομένων, του περιβάλλοντος, ή μακροχρόνια έρευνα και ανάπτυξη. Αυτές οι κατηγορίες δεν αντιστοιχούν πλήρως: από τη μία πλευρά, είναι το μεγαλύτερο ΟΑΠΙ κατηγορείται ότι είναι πάρα πολύ άνετα με τις εταιρείες που επιτόκιο, και από την άλλη πλευρά, κατηγορούνται ότι πάρα πολύ επικεντρώθηκε στην "κάτω γραμμή" μιας εταιρείας και απρόθυμοι να ακούσουν εξηγήσεις της εταιρείας για τις δράσεις της.
Η μείωση του πιστωτικού αποτελέσματος από CRA μπορεί να δημιουργήσει έναν φαύλο κύκλο, καθώς όχι μόνο τα επιτόκια για την εν λόγω εταιρεία θα ανεβαίνουν, αλλά και άλλες συμβάσεις με τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά, προκαλώντας αύξηση των εξόδων και την επακόλουθη μείωση της πιστοληπτικής ικανότητας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μεγάλες δανείων σε εταιρείες που περιέχουν μια ρήτρα που καθιστά το δάνειο που οφείλεται στο ακέραιο εφόσον αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας των επιχειρήσεων μειώνεται πέραν ενός ορισμένου σημείου (συνήθως μια «κερδοσκοπική» ή «ομολόγων υψηλού κινδύνου" βαθμολογία). Ο σκοπός αυτών των «αξιολογήσεων πυροδοτεί" είναι να διασφαλίσουμε ότι η τράπεζα είναι σε θέση να διεκδικήσει τα περιουσιακά στοιχεία που μια αδύναμη εταιρείας πριν από την εταιρεία δηλώνει πτώχευση και ένα δέκτη διοριστεί να χωρίσουμε την αξιώσεις κατά της εταιρείας. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας αξιολόγησης προκαλεί, ωστόσο, μπορεί να είναι καταστροφικές: κάτω από ένα χειρότερο σενάριο, όταν το χρέος της εταιρείας είναι υποβαθμισμένη από CRA, τα δάνεια της εταιρείας καθίστανται εξ ολοκλήρου? Δεδομένου ότι η προβληματική εταιρεία είναι πιθανόν σε θέση να πληρώσει όλα αυτά τα δάνεια πλήρως με τη μία, είναι αναγκαζόταν σε χρεοκοπία (το λεγόμενο "σπείρα θανάτου»). Οι βαθμολόγηση πυροδοτεί συνέβαλαν στην κατάρρευση της Enron. Από τότε, των σημαντικότερων οργανισμών έχουν θέσει επιπλέον προσπάθειες για την ανίχνευση αυτών των πυροδοτεί και την αποθάρρυνση της χρήσης τους, καθώς και στο US Securities and Exchange Commission είναι απαραίτητο οι δημόσιες εταιρείες στις Ηνωμένες Πολιτείες γνωστοποιήσει την ύπαρξή τους.
Οι οργανισμοί είναι μερικές φορές κατηγορείται ότι είναι μέλη του ολιγοπωλίου, [9], διότι οι φραγμοί εισόδου στην αγορά είναι υψηλά και βαθμολόγηση δραστηριότητες αντιπροσώπευσης είναι η ίδια φήμη με βάση (και η βιομηχανία χρηματοδοτούν δίνει μικρή προσοχή σε μια εκτίμηση που δεν είναι ευρέως αναγνωρισμένη). Από τους μεγάλους φορείς, μόνο Moody είναι ένα ξεχωριστό, εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρεία που αποκαλύπτει τα οικονομικά της αποτελέσματα χωρίς αραίωση από μη εκτιμήσεις των επιχειρήσεων, καθώς και υψηλά περιθώρια κέρδους του (το οποίο κατά καιρούς έχουν μεγαλύτερο του 50 τοις εκατό του ακαθάριστου κέρδους) μπορεί να ερμηνευθεί ως συνάδουν με το είδος των αποδόσεων μπορεί να φανταστεί κανείς σε μια βιομηχανία η οποία έχει υψηλούς φραγμούς εισόδου.
Οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας έχουν κάνει λάθη της αποφάσεως της αξιολόγησης δομημένων προϊόντων, ιδίως για την ανάθεση ΑΑΑ αξιολογήσεις σε δομημένα χρέους, το οποίο σε πολλές περιπτώσεις στη συνέχεια υποβαθμίστηκε ή σε αθέτηση. Η πραγματική μέθοδος με την οποία τα ποσοστά του Moody CDOs έχει έρθει επίσης κάτω από έλεγχο. Εάν τα μοντέλα προεπιλογή προκατειλημμένη να περιλαμβάνουν αυθαίρετα στοιχεία προεπιλογή και "Βαθμολογίες Παράγοντες είναι προκατειλημμένη χαμηλές σε σχέση με το πραγματικό επίπεδο της αναμενόμενης αθέτησης, [μέθοδος], η Moody δεν θα δημιουργήσει ένα κατάλληλο επίπεδο, με μέση τιμή προεπιλογές στη διαδικασία της διανομής του παράβαση. Ως εκ τούτου, την αντιληπτή πιθανότητα αθέτησης της ονομαστικής δόσεις από το υψηλό CDO απόδοσης θα είναι λανθασμένα μεροληπτικές προς τα κάτω, που παρέχει μια ψευδή αίσθηση εμπιστοσύνης στους οργανισμούς αξιολόγησης και τους επενδυτές. "[10]. Λίγα πράγματα έχουν γίνει από οργανισμούς αξιολόγησης για την αντιμετώπιση αυτών των ελλείψεων αναφέροντας την έλλειψη κινήτρων για την ποιότητα των αξιολογήσεων της πιστωτικής στη σύγχρονη βιομηχανία CRA. Αυτό έχει οδηγήσει σε προβλήματα για διάφορες τράπεζες της οποίας το κεφάλαιο απαιτήσεις εξαρτώνται από τη βαθμολογία των δομημένων στοιχείων του ενεργητικού που διαθέτουν, καθώς και μεγάλες απώλειες στον τραπεζικό κλάδο. [11] [12] [13] AAA ονομαστική διαπραγμάτευση ενυπόθηκων τίτλων σε μόνο 80 λεπτά σχετικά με το δολάριο, γεγονός που συνεπάγεται μεγαλύτερη από 20% πιθανότητα αθέτησης, και το 8,9% της ονομαστικής ΑΑΑ είναι δομημένα ομόλογα είναι υποψήφιες για υποβάθμιση από τη Fitch, η οποία αναμένει πλέον να υποβαθμίσει κατά μέσο όρο σε ΒΒΒ σε ΒΒ-. Αυτά τα επίπεδα της επανεκτίμησης είναι έκπληξη για AAA ονομαστική ομόλογα, που έχουν την ίδια κατηγορία πιστοληπτικής διαβάθμισης, όπως αμερικανικά κρατικά ομόλογα. [14] [15]. Οι περισσότεροι οργανισμοί αξιολόγησης δεν γίνεται διάκριση μεταξύ AAA για Structured Finance και AAA σε εταιρικών ή κρατικών ομολόγων (αν και οι αξιολογήσεις τους απελευθερώνει περιγράφουν συνήθως το είδος της ασφάλειας που συντελεστή). Πολλές τράπεζες, όπως η AIG, έκανε το λάθος που δεν ασκεί επαρκή κεφάλαια ως αποθεματικό, σε περίπτωση υποβαθμίσεις σε CDO χαρτοφυλάκιό τους. Η δομή της Βασιλείας ΙΙ συμφωνιών σήμαινε ότι CDOs κεφαλαιακές απαιτήσεις αυξήθηκαν 'εκθετικά ». Αυτό έκανε χαρτοφυλακίων CDO ευάλωτο σε πολλαπλές υποβαθμίσεις, κατακρήμνιση ουσιαστικά μια μεγάλη κλήση περιθωρίου. Για παράδειγμα, στο πλαίσιο της Βασιλείας ΙΙ, μια AAA ονομαστική τιτλοποίηση απαιτεί τη διάθεση κεφαλαίων στην αγορά μόλις 0,6%, ένα ΒΒΒ απαιτεί 4,8%, ένα BB απαιτεί 34%, ενώ ένας BB (-) τιτλοποίηση απαιτεί 52% κατανομή. Για διάφορους λόγους (που συχνά έχουν να κάνουν με ανεπαρκείς γνώσεις του προσωπικού και του κόστους του κινδύνου προγράμματα διαχείρισης συνεπάγεται), πολλοί θεσμικοί επενδυτές στηρίχθηκε αποκλειστικά για τους οργανισμούς αξιολόγησης, αντί να προβούν σε δική τους ανάλυση των κινδύνων αυτών των μέσων που τίθενται. (Ως παράδειγμα της πολυπλοκότητας που συμμετέχουν στην εξέταση ορισμένων CDOs, ο Υδροχόος CDO δομή έχει 51 θέματα πίσω από το συστατικό CDO μετρητών της δομής και ένα άλλο 129 θέματα που χρησιμεύουν ως φορείς αναφοράς για 1,4 δισ. δολ. το CDS συμβόλαια για ένα σύνολο 180. Σε ένα δείγμα μόλις 40 από αυτές, είχαν κατά μέσο όρο 6500 τα δάνεια σε εκκίνηση. Projecting τον αριθμό αυτό σε όλα τα 180 θέματα που σημαίνει ότι ο Υδροχόος CDO έχει έκθεση σε περίπου 1,2 εκατομμύρια δάνεια.) Pimco ιδρυτής William Μικτό παρότρυνε τους επενδυτές να αγνοούν τις αποφάσεις οργανισμού αξιολόγησης, περιγράφει τις υπηρεσίες ως "σοφός ηλίθιος με πλήρη γνώση της μαθηματικά, αλλά δεν έχουν ιδέα για το πώς να τις εφαρμόσουν." [16]
Βαθμολογίες οργανισμών, ιδίως Fitch, Moody και Standard and Poors έχει σιωπηρά από τις κυβερνήσεις για να γεμίσει ένα οιονεί ρυθμιστικό ρόλο, αλλά επειδή είναι κερδοσκοπικές οντότητες κίνητρα τους μπορεί να είναι ευθυγραμμισμένα. Συγκρούσεις συμφερόντων συχνά προκύπτουν επειδή οι οργανισμοί αξιολόγησης, που καταβάλλονται από τις εταιρείες που εκδίδουν τις κινητές αξίες - μια ρύθμιση που έχει έρθει κάτω από την πυρκαγιά ως αντικίνητρο για τις υπηρεσίες να είναι σε εγρήγορση για λογαριασμό των επενδυτών. Πολλοί συμμετέχοντες στην αγορά δεν στηρίζονται στην πιστοληπτική διαβάθμιση πιστωτικών οργανισμών συστήματα, ακόμη και πριν από την οικονομική κρίση του 2007-8, προτιμώντας αντ 'αυτού να χρησιμοποιήσει πιστωτικά περιθώρια σε συγκριτικούς όπως ομόλογα ή ενός δείκτη. Ωστόσο, επειδή η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ προβλέπει ότι σύνθετα χρηματοοικονομικά φορείς να βαθμολογηθεί με τουλάχιστον δύο από τους τρεις οργανισμούς πίστης, έχουν μια συνεχή υποχρέωση.
Πολλά από τα σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα που ήταν υπεύθυνοι για την αξιολόγηση, αποτελούνταν από ονομαστικής «BBB» δάνεια χαμηλότερης ποιότητας, αλλά, όταν συγκεντρωθούν σε CDOs, εκχωρείται μια αξιολόγηση ΑΑΑ. Η δύναμη της CDO δεν ήταν πλήρως εξαρτώμενο από την ένταση του υποκείμενου δανείου, αλλά στην πραγματικότητα η δομή που ανατίθενται στην CDO στην ερώτηση. CDOs είναι συνήθως καταβάλλονται στο στυλ της μόδας ένα «καταρράκτη», όπου το εισόδημα που πληρώνεται κατ 'αρχάς, με τις υψηλότερες δόσεις, ενώ το υπόλοιπο εισόδημα που ρέει προς τα κάτω στο χαμηλότερο δόσεις ποιότητα δηλαδή Έχει επίσης διατυπωθεί η άποψη ότι οι πιστωτικοί οργανισμοί σε σύγκρουση με την ανάθεση κυρίαρχο αξιολογήσεις της πιστοληπτικής ικανότητας, δεδομένου ότι έχουν ένα πολιτικό κίνητρο για να δείξουν ότι δεν χρειάζονται αυστηρότερη ρύθμιση με το να είναι υπερβολικά κριτική στην αξιολόγησή τους από τις κυβερνήσεις που ρυθμίζουν [18].
Στο πλαίσιο του νόμου Sarbanes-Oxley του 2002, το Κογκρέσο διέταξε την υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ να αναπτύξουν μια έκθεση, με τίτλο Έκθεση για την ρόλος και η λειτουργία οργανισμούς αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας στην επιχείρηση των Αγορών Κινητών Αξιών με λεπτομέρειες το πώς οι αξιολογήσεις πιστοληπτικής ικανότητας που χρησιμοποιούνται στον κανονισμό των ΗΠΑ και την θέματα πολιτικής που θέτει η εν λόγω χρήση. Εν μέρει ως αποτέλεσμα αυτής της έκθεσης, τον Ιούνιο του 2003, η SEC δημοσίευσε μια «απελευθέρωση έννοια" που ονομάζεται Οίκους και η χρησιμοποίηση των πιστωτικών Βαθμολογίες σύμφωνα με τον ομοσπονδιακό Αξιών Νόμους που ζήτησε δημόσιο σχόλιο για πολλά από τα ζητήματα που θίγονται στην έκθεσή της. Τα δημόσια σχόλια για αυτή την έκδοση έννοια δημοσιεύθηκαν επίσης στο δικτυακό τόπο της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς.
Τον Δεκέμβριο του 2004, ο Διεθνής Οργανισμός Επιτροπών Κεφαλαιαγοράς (IOSCO) δημοσίευσε ένα κώδικα συμπεριφοράς για τους ΟΑΠΙ που, μεταξύ άλλων, αποσκοπεί στο να αντιμετωπίσει τα είδη των συγκρούσεων συμφερόντων που αντιμετωπίζουν οι ΟΑΠΙ. Όλες οι μεγάλες ΟΑΠΙ έχουν συμφωνήσει να υπογράψουν τη συμφωνία για αυτόν τον κώδικα συμπεριφοράς και έχει επαινεθεί από τις ρυθμιστικές αρχές που κυμαίνονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να της US Securities and Exchange Commission.

οργανισμός αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας (CRA) του οργανισμού αξιολόγησης πιστοληπτικής
-

-