H λέξη πρόγραμμα φέρνει σύγκρυο αναγούλα, απότομη σοβαρότητα, σταματημό της παιδική αυθόρμητης δράσης

πιέζει λιγότερο απειλεί λιγότερο

H λέξη πρόγραμμα φέρνει σύγκρυο αναγούλα, απότομη σοβαρότητα, σταματημό της παιδική αυθόρμητης δράσης που διαλύει την λογική.... κι όμως στο τέλος της ημέρας η ευχαρίστηση ότι η μέρα ήταν περισσότερο τακτοποιημένη από τις προηγούμενες είναι μεγαλύτερη από τις άτακτες μπερδεμένες πράξεις


Γινόμαστε δεσμοφύλακες του εαυτού μας


Μια πιθανή αιτία γι΄ αυτό το συμπέρασμα είναι ότι η ερωτηματική πρόταση έναντι της οριστικής, της προστακτικής ή της υποτακτικής φόρμας του ρήματος, ενθαρρύνει την εσωτερική παρακίνηση. Χρησιμοποιώντας τη δηλωτική φόρμα (θα κάνω, να κάνω) ο εαυτός μας μιμείται τον δεσμοφύλακα, που μας αναγκάζει να συμπεριφερόμαστε με ένα συγκεκριμένο τρόπο για λίγο, αλλά μόλις βρούμε μια δικαιολογία είμαστε έτοιμοι να τον ξεγελάσουμε. Αντίθετα, η ερώτηση (θα κάνω; πρέπει να κάνω;) πάντα πιέζει λιγότερο τον αποδέκτη και επομένως απειλεί λιγότερο την αυτονομία του.


Ο εσωτερικός διάλογος θέλει τον τρόπο του για να αποδώσει


Πώς συνηθίζεις να μιλάς στον εαυτό σου, όταν θέλεις να τον πείσεις να κάνει κάτι; Τον ρωτάς;