Jane Austen, philosophical psychologist

Jane Austen, philosophical psychologist — The League of Ordinary ...
ordinary-gentlemen.com/.../jane-austen-philosophical-psychol... - Cached
14 Mar 2012 – Here's kind of an odd, but very interesting post, arguing that Jane Austen is a better moral philosopher than a writer

Jane Austen, philosophical psychologist — The League of Ordinary ...

ordinary-gentlemen.com/.../jane-austen-philosophical-psychol... - Cached

14 Mar 2012 – Here's kind of an odd, but very interesting post, arguing that Jane Austenis a better moral philosopher than a writer

Ethics - Wikipedia, the free encyclopedia
en.wikipedia.org/wiki/Ethics - Cached
Ethics, also known as moral philosophy, is a branch of philosophy that involves systematizing, defending, and recommending concepts of right and wrong ...
Business ethics - Medical ethics - Professional ethics - Deontology
Category:Moral philosophers - Wikipedia, the free encyclopedia
en.wikipedia.org/wiki/Category:Moral_philosophers - Cached
Pages in category "Moral philosophers". The following 120 pages are in this category, out of 120 total. This list may not reflect recent changes (learn more).
Kant's Moral Philosophy (Stanford Encyclopedia of Philosophy)
plato.stanford.edu/entries/kant-moral/
23 Feb 2004 – Thus, at the heart of Kant's moral philosophy is a conception of reason whose reach in practical affairs goes well beyond that of a Humean ...
The Moral Philosopher and the Moral Life
www.philosophy.uncc.edu/mleldrid/American/mp&ml.htm - Cached
The Moral Philosopher and the Moral Life. William James. An address to the Yale Philosophical Club, published in the International Journal of Ethics, April 1891.
Ethics [Internet Encyclopedia of Philosophy]
www.iep.utm.edu/ethics/ - Cached
Jump to Male and Female Morality‎: According to many feminist philosophers, traditional morality is male-centered since it is modeled after practices that ...

Ethics - Wikipedia, the free encyclopedia

en.wikipedia.org/wiki/Ethics - Cached
Ethics, also known as moral philosophy, is a branch of philosophy that involves systematizing, defending, and recommending concepts of right and wrong ...

Business ethics - Medical ethics - Professional ethics - Deontology
Category:Moral philosophers - Wikipedia, the free encyclopedia

en.wikipedia.org/wiki/Category:Moral_philosophers - Cached
Pages in category "Moral philosophers". The following 120 pages are in this category, out of 120 total. This list may not reflect recent changes (learn more).
Kant's Moral Philosophy (Stanford Encyclopedia of Philosophy)

plato.stanford.edu/entries/kant-moral/
23 Feb 2004 – Thus, at the heart of Kant's moral philosophy is a conception of reason whose reach in practical affairs goes well beyond that of a Humean ...
The Moral Philosopher and the Moral Life

www.philosophy.uncc.edu/mleldrid/American/mp&ml.htm - Cached
The Moral Philosopher and the Moral Life. William James. An address to the Yale Philosophical Club, published in the International Journal of Ethics, April 1891.
Ethics [Internet Encyclopedia of Philosophy]

www.iep.utm.edu/ethics/ - Cached
Jump to Male and Female Morality‎: According to many feminist philosophers, traditional morality is male-centered since it is modeled after practices that ...

.
Jane Austen (16 December 1775 – 18 July 1817) was an English novelist whose works of romantic fiction, set among the landed gentry, earned her a place as one of the most widely read writers in English literature. Her realism and biting social commentary has gained her historical importance among scholars and critics.^[1]

Austen lived her entire life as part of a close-knit family located on the lower fringes of the English landed gentry.^[2] She was educated primarily by her father and older brothers as well as through her own reading. The steadfast support of her family was critical to her development as a professional writer.^[3] Her artistic apprenticeship lasted from her teenage years into her thirties. During this period, she experimented with various literary forms, including the epistolary novelwhich she tried then abandoned, and wrote and extensively revised three major novels and began a fourth.^[B] From 1811 until 1816, with the release of Sense and Sensibility (1811), Pride and Prejudice (1813), Mansfield Park (1814) and Emma (1816), she achieved success as a published writer. She wrote two additional novels, Northanger Abbey and Persuasion, both published posthumously in 1818, and began a third, which was eventually titled Sanditon, but died before completing it.

Austen's works critique the novels of sensibility of the second half of the 18th century and are part of the transition to 19th-century realism.^[4]^[C] Her plots, though fundamentally comic,^[5]highlight the dependence of women on marriage to secure social standing and economic security.^[6] Her work brought her little personal fame and only a few positive reviews during her lifetime, but the publication in 1869 of her nephew's A Memoir of Jane Austen introduced her to a wider public, and by the 1940s she had become widely accepted in academia as a great English writer. The second half of the 20th century saw a proliferation of Austen scholarship and the emergence of a Janeite fan culture.

Further information: Timeline of Jane Austen

Biographical information concerning Jane Austen is "famously scarce", according to one biographer.^[7] Only some personal and family letters remain (by one estimate only 160 out of Austen's 3,000 letters are extant),^[8] and her sister Cassandra (to whom most of the letters were originally addressed) burned "the greater part" of the ones she kept and censored those she did not destroy.^[9] Other letters were destroyed by the heirs of Admiral Francis Austen, Jane's brother.^[10] Most of the biographical material produced for fifty years after Austen's death was written by her relatives and reflects the family's biases in favour of "good quiet Aunt Jane". Scholars have unearthed little information since.^[7]

Jane Austen, philosophical psychologist

Austen's parents, George Austen (1731–1805), and his wife Cassandra (1739–1827), were members of substantial gentry families.^[11] George was descended from a family of woollen manufacturers, which had risen through the professions to the lower ranks of the landed gentry.^[12] Cassandra was a member of the prominent Leigh family; they married on 26 April 1764 at Walcot Church in Bath.^[13] From 1765 until 1801, that is, for much of Jane's life, George Austen served as the rector of the Anglican parishes at Steventon, Hampshire,^[14] and a nearby village. From 1773 until 1796, he supplemented this income by farming and by teaching three or four boys at a time who boarded at his home.^[15]

Austen's immediate family was large: six brothers—James (1765–1819), George (1766–1838), Edward (1767–1852), Henry Thomas (1771–1850), Francis William (Frank) (1774–1865), Charles John (1779–1852)—and one sister, Cassandra Elizabeth (Steventon, Hampshire, 9 January 1773–1845), who, like Jane, died unmarried. Cassandra was Austen's closest friend and confidante throughout her life.^[16] Of her brothers, Austen felt closest to Henry, who became a banker and, after his bank failed, an Anglican clergyman. Henry was also his sister's literary agent. His large circle of friends and acquaintances in London included bankers, merchants, publishers, painters, and actors: he provided Austen with a view of social worlds not normally visible from a small parish in rural Hampshire.^[17] George was sent to live with a local family at a young age because, as Austen biographer Le Faye describes it, he was "mentally abnormal and subject to fits".^[18] He may also have been deaf and mute.^[18] Charles and Frank served in the navy, both rising to the rank of admiral. Edward was adopted by his fourth cousin, Thomas Knight, inheriting Knight's estate and taking his name in 1812.^[19]

Austen was born on 16 December 1775 at Steventon rectory and publicly christened on 5 April 1776.^[21] After a few months at home, her mother placed Austen with Elizabeth Littlewood, a woman living nearby, who nursed and raised Austen for a year or eighteen months.^[22] In 1783, according to family tradition, Jane and Cassandra were sent to Oxford to be educated by Mrs. Ann Cawley and they moved with her to Southampton later in the year. Both girls caught typhus and Jane nearly died.^[23] Austen was subsequently educated at home, until leaving for boarding school with her sister Cassandra early in 1785. The school curriculum probably included some French, spelling, needlework, dancing and music and, perhaps, drama. By December 1786, Jane and Cassandra had returned home because the Austens could not afford to send both of their daughters to school.^[24]

Austen acquired the remainder of her education by reading books, guided by her father and her brothers James and Henry.^[25] George Austen apparently gave his daughters unfettered access to his large and varied library, was tolerant of Austen's sometimes risqué experiments in writing, and provided both sisters with expensive paper and other materials for their writing and drawing.^[26] According to Park Honan, a biographer of Austen, life in the Austen home was lived in "an open, amused, easy intellectual atmosphere" where the ideas of those with whom the Austens might disagree politically or socially were considered and discussed.^[27] After returning from school in 1786, Austen "never again lived anywhere beyond the bounds of her immediate family environment".^[28]

Private theatricals were also a part of Austen's education. From when she was seven until she was thirteen, the family and close friends staged a series of plays, including Richard Sheridan's The Rivals (1775) and David Garrick's Bon Ton. While the details are unknown, Austen would certainly have joined in these activities, as a spectator at first and as a participant when she was older.^[29] Most of the plays were comedies, which suggests one way in which Austen's comedic and satirical gifts were cultivated.^[30]

As Austen grew into adulthood, she continued to live at her parents' home, carrying out those activities normal for women of her age and social standing: she practised the fortepiano, assisted her sister and mother with supervising servants, and attended female relatives during childbirth and older relatives on their deathbeds.^[38] She sent short pieces of writing to her newborn nieces Fanny Catherine and Jane Anna Elizabeth.^[39] Austen was particularly proud of her accomplishments as a seamstress.^[40] She also attended church regularly, socialized frequently with friends and neighbours,^[41] and read novels—often of her own composition—aloud with her family in the evenings. Socializing with the neighbours often meant dancing, either impromptu in someone's home after supper or at the balls held regularly at the assembly rooms in the town hall.^[42] Her brother Henry later said that "Jane was fond of dancing, and excelled in it".^[43]

In 1793, Austen began and then abandoned a short play, later entitled Sir Charles Grandison or the happy Man, a comedy in 6 acts, which she returned to and completed around 1800. This was a short parody of various school textbook abridgments of Austen's favourite contemporary novel, The History of Sir Charles Grandison (1753), by Samuel Richardson.^[44] Honan speculates that at some point not long after writing Love and Freindship [sic] in 1789, Austen decided to "write for profit, to make stories her central effort", that is, to become a professional writer.^[45] Beginning in about 1793, she began to write longer, more sophisticated works.^[45]

Between 1793 and 1795, Austen wrote Lady Susan, a short epistolary novel, usually described as her most ambitious and sophisticated early work.^[46] It is unlike any of Austen's other works. Austen biographer Claire Tomalin describes the heroine of the novella as a sexual predator who uses her intelligence and charm to manipulate, betray, and abuse her victims, whether lovers, friends or family. Tomalin writes: "Told in letters, it is as neatly plotted as a play, and as cynical in tone as any of the most outrageous of the Restoration dramatists who may have provided some of her inspiration....It stands alone in Austen's work as a study of an adult woman whose intelligence and force of character are greater than those of anyone she encounters."^[47]

After finishing Lady Susan, Austen attempted her first full-length novel—Elinor and Marianne. Her sister Cassandra later remembered that it was read to the family "before 1796" and was told through a series of letters. Without surviving original manuscripts, there is no way to know how much of the original draft survived in the novel published in 1811 as Sense and Sensibility.^[48]

When Austen was twenty, Tom Lefroy, a nephew of neighbours, visited Steventon from December 1795 to January 1796. He had just finished a university degree and was moving to London to train as a barrister. Lefroy and Austen would have been introduced at a ball or other neighbourhood social gathering, and it is clear from Austen's letters to Cassandra that they spent considerable time together: "I am almost afraid to tell you how my Irish friend and I behaved. Imagine to yourself everything most profligate and shocking in the way of dancing and sitting down together."^[50] The Lefroy family intervened and sent him away at the end of January. Marriage was impractical, as both Lefroy and Austen must have known. Neither had any money, and he was dependent on a great-uncle in Ireland to finance his education and establish his legal career. If Tom Lefroy later visited Hampshire, he was carefully kept away from the Austens, and Jane Austen never saw him again.^[51]

Austen began work on a second novel, First Impressions, in 1796. She completed the initial draft in August 1797 when she was only 21 (it later became Pride and Prejudice); as with all of her novels, Austen read the work aloud to her family as she was working on it and it became an "established favourite".^[52] At this time, her father made the first attempt to publish one of her novels. In November 1797, George Austen wrote to Thomas Cadell, an established publisher in London, to ask if he would consider publishing "a Manuscript Novel, comprised in three Vols. about the length of Miss Burney's Evelina" (First Impressions) at the author's financial risk. Cadell quickly returned Mr. Austen's letter, marked "Declined by Return of Post". Austen may not have known of her father's efforts.^[53] Following the completion of First Impressions, Austen returned to Elinor and Marianne and from November 1797 until mid-1798, revised it heavily; she eliminated the epistolary format in favour of third-person narration and produced something close to Sense and Sensibility.^[54]

During the middle of 1798, after finishing revisions of Elinor and Marianne, Austen began writing a third novel with the working title Susan—later Northanger Abbey—a satire on the popular Gothic novel.^[55] Austen completed her work about a year later. In early 1803, Henry Austen offered Susan to Benjamin Crosby, a London publisher, who paid £10 for the copyright. Crosby promised early publication and went so far as to advertise the book publicly as being "in the press", but did nothing more. The manuscript remained in Crosby's hands, unpublished, until Austen repurchased the copyright from him in 1816.^[56]

In December 1800, Mr Austen unexpectedly announced his decision to retire from the ministry, leave Steventon, and move the family to Bath. While retirement and travel were good for the elder Austens, Jane Austen was shocked to be told she was moving from the only home she had ever known.^[57] An indication of Austen's state of mind is her lack of productivity as a writer during the time she lived at Bath. She was able to make some revisions to Susan, and she began and then abandoned a new novel, The Watsons, but there was nothing like the productivity of the years 1795–99.^[58] Tomalin suggests this reflects a deep depression disabling her as a writer, but Honan disagrees, arguing Austen wrote or revised her manuscripts throughout her creative life, except for a few months after her father died.^[59]

In December 1802, Austen received her only proposal of marriage. She and her sister visited Alethea and Catherine Bigg, old friends who lived near Basingstoke. Their younger brother, Harris Bigg-Wither, had recently finished his education at Oxford and was also at home. Bigg-Wither proposed and Austen accepted. As described by Caroline Austen, Jane's niece, and Reginald Bigg-Wither, a descendant, Harris was not attractive—he was a large, plain-looking man who spoke little, stuttered when he did speak, was aggressive in conversation, and almost completely tactless. However, Austen had known him since both were young and the marriage offered many practical advantages to Austen and her family. He was the heir to extensive family estates located in the area where the sisters had grown up. With these resources, Austen could provide her parents a comfortable old age, give Cassandra a permanent home and, perhaps, assist her brothers in their careers. By the next morning, Austen realised she had made a mistake and withdrew her acceptance.^[60] No contemporary letters or diaries describe how Austen felt about this proposal.^[61] In 1814, Austen wrote a letter to her niece, Fanny Knight, who had asked for advice about a serious relationship, telling her that "having written so much on one side of the question, I shall now turn around & entreat you not to commit yourself farther, & not to think of accepting him unless you really do like him. Anything is to be preferred or endured rather than marrying without Affection".^[62]

In 1804, while living in Bath, Austen started but did not complete a new novel, The Watsons. The story centres on an invalid clergyman with little money and his four unmarried daughters. Sutherland describes the novel as "a study in the harsh economic realities of dependent women's lives".^[63] Honan suggests, and Tomalin agrees, that Austen chose to stop work on the novel after her father died on 21 January 1805 and her personal circumstances resembled those of her characters too closely for her comfort.^[64]

Mr Austen's final illness had struck suddenly, leaving him, as Austen reported to her brother Francis, "quite insensible of his own state", and he died quickly.^[65] Jane, Cassandra, and their mother were left in a precarious financial situation. Edward, James, Henry, and Francis Austen pledged to make annual contributions to support their mother and sisters.^[66] For the next four years, the family's living arrangements reflected their financial insecurity. They lived part of the time in rented quarters in Bath and then, beginning in 1806, in Southampton, where they shared a house with Frank Austen and his new wife. A large part of this time they spent visiting various branches of the family.^[67]

On 5 April 1809, about three months before the family's move to Chawton, Austen wrote an angry letter to Richard Crosby, offering him a new manuscript of Susan if that was needed to secure immediate publication of the novel, and otherwise requesting the return of the original so she could find another publisher. Crosby replied he had not agreed to publish the book by any particular time, or at all, and that Austen could repurchase the manuscript for the £10 he had paid her and find another publisher. However, Austen did not have the resources to repurchase the book.^[68]

Around early 1809, Austen's brother Edward offered his mother and sisters a more settled life—the use of a large cottage in Chawton village^[69] that was part of Edward's nearby estate, Chawton House. Jane, Cassandra, and their mother moved into Chawton cottage on 7 July 1809.^[70] In Chawton, life was quieter than it had been since the family's move to Bath in 1800. The Austens did not socialise with the neighbouring gentry and entertained only when family visited. Austen's niece Anna described the Austen family's life in Chawton: "It was a very quiet life, according to our ideas, but they were great readers, and besides the housekeeping our aunts occupied themselves in working with the poor and in teaching some girl or boy to read or write."^[71] Austen wrote almost daily, but privately, and seems to have been relieved of some household responsibilities to give her more opportunity to write.^[72] In this setting, she was able to be productive as a writer once more.^[73]

During her time at Chawton, Jane Austen successfully published four novels, which were generally well-received. Through her brother Henry, the publisher Thomas Egerton agreed to publish Sense and Sensibility,^[D] which appeared in October 1811. Reviews were favourable and the novel became fashionable among opinion-makers;^[74] the edition sold out by mid-1813.^[E] Austen's earnings from Sense and Sensibility provided her with some financial and psychological independence.^[75] Egerton then publishedPride and Prejudice, a revision of First Impressions, in January 1813. He advertised the book widely and it was an immediate success, garnering three favourable reviews and selling well. By October 1813, Egerton was able to begin selling a second edition.^[76] Mansfield Park was published by Egerton in May 1814. While Mansfield Park was ignored by reviewers, it was a great success with the public. All copies were sold within six months, and Austen's earnings on this novel were larger than for any of her other novels.^[77]

Austen learned that the Prince Regent admired her novels and kept a set at each of his residences.^[F] In November 1815, the Prince Regent's librarian invited Austen to visit the Prince's London residence and hinted Austen should dedicate the forthcoming Emma to the Prince. Though Austen disliked the Prince, she could scarcely refuse the request.^[78] She later wrote Plan of a Novel, according to hints from various quarters, a satiric outline of the "perfect novel" based on the librarian's many suggestions for a future Austen novel.^[79]

In mid-1815, Austen moved her work from Egerton to John Murray, a better known London publisher,^[G] who published Emma in December 1815 and a second edition of Mansfield Park in February 1816. Emma sold well but the new edition of Mansfield Park did not, and this failure offset most of the profits Austen earned on Emma. These were the last of Austen's novels to be published during her lifetime.^[80]

While Murray prepared Emma for publication, Austen began to write a new novel she titled The Elliots, later published as Persuasion. She completed her first draft in July 1816. In addition, shortly after the publication of Emma, Henry Austen repurchased the copyright for Susanfrom Crosby. Austen was forced to postpone publishing either of these completed novels by family financial troubles. Henry Austen's bank failed in March 1816, depriving him of all of his assets, leaving him deeply in debt and losing Edward, James, and Frank Austen large sums. Henry and Frank could no longer afford the contributions they had made to support their mother and sisters.^[81]

Early in 1816, Jane Austen began to feel unwell. She ignored her illness at first and continued to work and to participate in the usual round of family activities. By the middle of that year, her decline was unmistakable to Austen and to her family, and Austen's physical condition began a long, slow, and irregular deterioration culminating in her death the following year.^[82] The majority of Austen biographers rely on Dr. Vincent Cope's tentative 1964 retrospective diagnosis and list her cause of death asAddison's disease. However, her final illness has also been described asHodgkin's lymphoma.^[H] Recent work by Katherine White of Britain's Addison’s Disease Self Help Group suggests that Austen probably died ofbovine tuberculosis,^[83] a disease (now) commonly associated with drinking unpasteurized milk. One contributing factor or cause of her death, discovered by Linda Robinson Walker and described in the Winter 2010 issue of Persuasions on-line, might be Brill–Zinsser disease, a recurrent form of typhus, which she had as a child. Brill–Zinsser disease is to typhus as shingles is to chicken pox; when a victim of typhus endures stress, malnutrition or another infection, typhus can recur as Brill–Zinsser disease.^[84]

Austen continued to work in spite of her illness. She became dissatisfied with the ending of The Elliots and rewrote the final two chapters, finishing them on 6 August 1816.^[I] In January 1817, Austen began work on a new novel she called The Brothers, later titled Sanditon upon its first publication in 1925, and completed twelve chapters before stopping work in mid-March 1817, probably because her illness prevented her from continuing.^[85] Austen made light of her condition to others, describing it as "Bile" and rheumatism, but as her disease progressed she experienced increasing difficulty walking or finding the energy for other activities. By mid-April, Austen was confined to her bed. In May, Jane and Cassandra's brother Henry escorted the two of them to Winchester for medical treatment. Austen died in Winchester on 18 July 1817, at the age of 41. Henry, through his clerical connections, arranged for his sister to be buried in the north aisle of the nave of Winchester Cathedral. The epitaph composed by her brother James praises Austen's personal qualities, expresses hope for her salvation, mentions the "extraordinary endowments of her mind", but does not explicitly mention her achievements as a writer.^[86]

Posthumous publication

After Austen's death, Cassandra and Henry Austen arranged with Murray for the publication of Persuasion and Northanger Abbey as a set in December 1817.^[J] Henry Austen contributed a Biographical Note which for the first time identified his sister as the author of the novels. Tomalin describes it as "a loving and polished eulogy".^[87] Sales were good for a year—only 321 copies remained unsold at the end of 1818—and then declined. Murray disposed of the remaining copies in 1820, and Austen's novels remained out of print for twelve years.^[88] In 1832, publisher Richard Bentley purchased the remaining copyrights to all of Austen's novels and, beginning in either December 1832 or January 1833, published them in five illustrated volumes as part of his Standard Novels series. In October 1833, Bentley published the first collected edition of Austen's works. Since then, Austen's novels have been continuously in print.^[89]

Austen's works brought her little personal renown because they were published anonymously. Although her novels quickly became fashionable among opinion-makers, such as Princess Charlotte Augusta, daughter of the Prince Regent, they received only a few published reviews.^[90]Most of the reviews were short and on balance favourable, although superficial and cautious.^[91]They most often focused on the moral lessons of the novels.^[92] Sir Walter Scott, a leading novelist of the day, contributed one of them, anonymously. Using the review as a platform from which to defend the then disreputable genre of the novel, he praised Austen's realism.^[93] The other important early review of Austen's works was published by Richard Whately in 1821. He drew favourable comparisons between Austen and such acknowledged greats as Homer andShakespeare, praising the dramatic qualities of her narrative. Whately and Scott set the tone for almost all subsequent 19th-century Austen criticism.^[94]

Because Austen's novels failed to conform to Romantic and Victorian expectations that "powerful emotion [be] authenticated by an egregious display of sound and colour in the writing",^[95] 19th-century critics and audiences generally preferred the works of Charles Dickens andGeorge Eliot.^[96] Though Austen's novels were republished in Britain beginning in the 1830s and remained steady sellers, they were not bestsellers.^[97]

Austen had many admiring readers in the 19th century who considered themselves part of a literary elite: they viewed their appreciation of Austen's works as a mark of their cultural taste. Philosopher and literary critic George Henry Lewes expressed this viewpoint in a series of enthusiastic articles published in the 1840s and 1850s.^[99] This theme continued later in the century with novelist Henry James, who referred to Austen several times with approval and on one occasion ranked her with Shakespeare, Cervantes, and Henry Fielding as among "the fine painters of life".^[100]

The publication of James Edward Austen-Leigh's A Memoir of Jane Austen in 1869 introduced Austen to a wider public as "dear aunt Jane", the respectable maiden aunt. Publication of theMemoir spurred the reissue of Austen's novels—the first popular editions were released in 1883 and fancy illustrated editions and collectors' sets quickly followed.^[101] Author and critic Leslie Stephen described the popular mania that started to develop for Austen in the 1880s as "Austenolatry".^[102] Around the turn of the century, members of the literary elite reacted against the popularization of Austen. They referred to themselves as Janeites in order to distinguish themselves from the masses who did not properly understand her works.^[103] For example, James responded negatively to what he described as "a beguiled infatuation" with Austen, a rising tide of public interest that exceeded Austen's "intrinsic merit and interest".^[104]

During the last quarter of the 19th century, the first books of criticism on Austen were published. In fact, after the publication of the Memoir, more criticism was published on Austen in two years than had appeared in the previous fifty.^[105]

20th century and beyond

Several important works paved the way for Austen's novels to become a focus of academic study. The first important milestone was a 1911 essay by Oxford Shakespearean scholar A. C. Bradley, which is "generally regarded as the starting-point for the serious academic approach to Jane Austen".^[106] In it, he established the groupings of Austen's "early" and "late" novels, which are still used by scholars today.^[107] The second was R. W. Chapman's 1923 edition of Austen's collected works. Not only was it the first scholarly edition of Austen's works, it was also the first scholarly edition of any English novelist. The Chapman text has remained the basis for all subsequent published editions of Austen's works.^[108] With the publication in 1939 of Mary Lascelles's Jane Austen and Her Art, the academic study of Austen took hold.^[109] Lascelles's innovative work included an analysis of the books Jane Austen read and the effect of her reading on her work, an extended analysis of Austen's style, and her "narrative art". At the time, concern arose over the fact that academics were taking over Austen criticism and it was becoming increasingly esoteric—a debate that has continued to the beginning of the 21st century.^[110]

In a spurt of revisionist views in the 1940s, scholars approached Austen more sceptically and argued that she was a subversive writer. These revisionist views, together with F. R. Leavis's andIan Watt's pronouncement that Austen was one of the great writers of English fiction, did much to cement Austen's reputation amongst academics.^[111] They agreed that she "combined [Henry Fielding's and Samuel Richardson's] qualities of interiority and irony, realism and satire to form an author superior to both".^[112] The period since World War II has seen more scholarship on Austen using a diversity of critical approaches, including feminist theory, and perhaps most controversially, postcolonial theory. However, the continuing disconnection between the popular appreciation of Austen, particularly by modern Janeites, and the academic appreciation of Austen has widened considerably. Jane Austen was the favourite novelist of political philosopher Leo Strauss.^[113]

Sequels, prequels, and adaptations of almost every sort have been based on the novels of Jane Austen, from soft-core pornography to fantasy.^[114] Beginning in the middle of the 19th century, Austen family members published conclusions to her incomplete novels, and by 2000 there were over 100 printed adaptations.^[115] The first film adaptation was the 1940 MGM production of Pride and Prejudice starring Laurence Olivier and Greer Garson.^[116] BBC television dramatisations, which were first produced in the 1970s, attempted to adhere meticulously to Austen's plots, characterisations, and settings.^[117] In 1995 a great wave of Austen adaptations began to appear, with Ang Lee's film of Sense and Sensibility, for which screenwriter and star Emma Thompson won anAcademy Award, and the BBC's immensely popular TV mini-series Pride and Prejudice, starring Jennifer Ehle and Colin Firth.^[118]

Books and scripts that use the general storyline of Austen's novels but change or otherwise modernise the story also became popular at the end of the 20th century. For example, Clueless (1995), Amy Heckerling's updated version of Emma, which takes place in Beverly Hills, became a cultural phenomenon and spawned its own television series.^[119] In a 2002 vote to determine whom the UK public considers the greatest British people in history, Austen was ranked number 70 in the list of the "100 Greatest Britons".^[120] In 2003, Austen's Pride and Prejudice came second in the BBC's The Big Read, a national poll to find the "Nation's best-loved book."^[121]

In 2007, the article Rejecting Jane by British author David Lassman, which examined how Austen would fare in the modern day publishing industry,^[122]^[123]^[124]^[125]^[126] achieved worldwide attention when Austen's work -- submitted under a pseudonym == was rejected by numerous publishers.^[127]

Categories:

μορ

Jane Austen (16 του Δεκέμβρη του 1775 - 18 Ιουλίου 1817) ήταν ένας Άγγλος συγγραφέας του οποίου τα έργα της ρομαντικής φαντασίας, που μεταξύ των γαιοκτημόνων ευγενών, κέρδισε μια θέση ως ένα από τα πιο ευρέως διαβάσει συγγραφείς στην αγγλική λογοτεχνία. Ρεαλισμό της και το δάγκωμα κοινωνικά σχόλια έχει αποκτήσει ιστορική σημασία της μεταξύ των μελετητών και κριτικών. [1]Austen έζησε ολόκληρη τη ζωή της ως μέρος ενός πολύ ενωμένη οικογένεια που βρίσκεται στις χαμηλότερες παρυφές του προσγειώθηκε αγγλική αριστοκρατία. [2] Ήταν μορφωμένος κατά κύριο λόγο από τον πατέρα της και τα μεγαλύτερα αδέλφια καθώς και μέσα από τη δική της ανάγνωση. Η σταθερή υποστήριξη της οικογένειάς της ήταν κρίσιμη για την ανάπτυξη της ως επαγγελματίας συγγραφέας. [3] καλλιτεχνική μαθητείας της διάρκεσε από εφηβικά της χρόνια σε τριάντα της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πειραματίστηκε με διάφορες καλλιτεχνικές μορφές, συμπεριλαμβανομένης της επιστολικός novelwhich προσπάθησε στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, και έγραψε εκτενώς και αναθεωρήθηκε τρεις μεγάλες μυθιστορήματα και άρχισε ένα τέταρτο. [Β] Από το 1811 μέχρι το 1816, με την απελευθέρωση των Λογική και Ευαισθησία (1811 ), την Υπερηφάνεια και Προκατάληψη (1813), Mansfield Park (1814) και Emma (1816), εμφανίστηκε με επιτυχία ως συγγραφέας δημοσίευσε.Έγραψε δύο επιπλέον μυθιστορήματα, Northanger Abbey και πειθώ, τόσο που δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του το 1818, και ξεκίνησε μια τρίτη, η οποία είχε τίτλο Sanditon τελικά, αλλά πέθανε πριν την ολοκλήρωσή της.Έργα κριτική Όστιν τα μυθιστορήματα της ευαισθησίας του δεύτερου μισού του 18ου αιώνα και αποτελούν μέρος της μετάβασης έως τον 19ο αιώνα ρεαλισμού. [4] [Γ] οικόπεδα της, αν και ουσιαστικά κόμικ, [5] υπογραμμίζουν την εξάρτηση των γυναικών για το γάμονα εξασφαλίσει την κοινωνική θέση και οικονομική ασφάλεια. [6] Το έργο της έφεραν λίγη προσωπική φήμη της και λίγες μόνο θετικά σχόλια κατά τη διάρκεια της ζωής της, αλλά η δημοσίευση το 1869 από τον ανιψιό της είναι Απομνημονεύματα της Jane Austen σύστησε στο ευρύ κοινό, και από το 1940 είχε γίνει ευρέως αποδεκτή από τον ακαδημαϊκό χώρο ως μια μεγάλη Άγγλος συγγραφέας. Το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα είδε έναν πολλαπλασιασμό των υποτροφία Austen και την ανάδυση μιας κουλτούρας Janeite ανεμιστήρα.Περισσότερες πληροφορίες: Χρονολόγιο της Jane AustenΒιογραφικά στοιχεία σχετικά με την Jane Austen είναι "περίφημα σπάνια», σύμφωνα με έναν βιογράφο. [7] Μόνο μερικές προσωπικές και οικογενειακές επιστολές παραμένουν (από ένα σε εκτίμηση μόνο 160 από 3.000 Όστιν γράμματα σώζονται), [8] και η αδελφή της Κασσάνδρας (με τους οποίους οι περισσότερες από τις επιστολές που είχαν αρχικά απευθύνεται) έκαψε »το μεγαλύτερο μέρος" του αυτά που κρατούνται και λογοκρίνονται εκείνους που δεν καταστρέφουν. [9] και άλλες επιστολές καταστράφηκαν από τους κληρονόμους του ναυάρχου Francis Όστιν, ο αδελφός της Jane. [10] Οι περισσότεροι του βιογραφικό υλικό που παράγεται εδώ και πενήντα χρόνια μετά το θάνατο του Όστιν γράφτηκε από τους συγγενείς της και αντανακλά τις προκαταλήψεις της οικογένειας υπέρ της «καλής ήσυχη θεία Μαρία». Οι μελετητές έχουν φέρει στο φως πολλές πληροφορίες από το [7].
Jane Austen, ψυχολόγος και φιλόσοφοςΟι γονείς της Austen, Γιώργος Austen (1731-1805), και η σύζυγός του Κασσάνδρας (1739-1827), ήταν μέλη των οικογενειών ευγενών σημαντικές. [11] Γεώργιος καταγόταν από μια οικογένεια μάλλινο κατασκευαστών, το οποίο είχε αυξηθεί από τα επαγγέλματα με το χαμηλότερο . τάξεις των γαιοκτημόνων ευγενών [12] Κασσάνδρα ήταν ένα μέλος του προεξέχοντος οικογένεια Λι? παντρεύτηκαν στις 26 Απρ του 1764 στην εκκλησία Walcot στο Bath [13] Από το 1765 μέχρι το 1801, δηλαδή, για ένα μεγάλο μέρος της ζωής της Jane, Γιώργος Austen. υπηρέτησε ως εφημέριος της Αγγλικανικής ενορίες σε Steventon, Hampshire, [14] και ένα κοντινό χωριό. Από το 1773 μέχρι το 1796, συμπλήρωσε αυτό το εισόδημα από την καλλιέργεια και τη διδασκαλία από τρία ή τέσσερα αγόρια σε μια στιγμή που επιβιβάστηκαν στο σπίτι του. [15]Άμεση οικογένεια Όστιν ήταν μεγάλο: έξι αδέλφια-James (1765-1819), Γιώργος (1766-1838), Edward (1767-1852), Χένρι Τόμας (1771-1850), William Francis (Frank) (1774-1865), Charles Ιωάννης (1779-1852)-και μια αδελφή, Elizabeth Κασσάνδρα (Steventon, Hampshire, 9 Ιανουαρίου 1773 - 1845), ο οποίος, όπως η Jane, πέθανε άγαμος. Κασσάνδρα ήταν στενός φίλος και έμπιστος Όστιν όλη τη ζωή της. [16] Από τους αδελφούς της, αισθάνθηκε Austen που βρίσκεται πλησιέστερα προς τον Henry, που έγινε τραπεζίτης και, μετά την τράπεζα του απέτυχε, ένα Αγγλικανός κληρικός. Henry ήταν επίσης η λογοτεχνική πράκτορας της αδελφής του. Του μεγάλου κύκλου των φίλων και γνωστών στο Λονδίνο περιλαμβάνονται τραπεζίτες, τους εμπόρους, τους εκδότες, ζωγράφους, ηθοποιούς και:. Παρείχε Austen με μια εικόνα των κοινωνικών κόσμων που συνήθως δεν φαίνεται από μια μικρή ενορία σε μια αγροτική Hampshire [17] Γιώργος στάλθηκε για να ζήσει με μια τοπική οικογένεια σε νεαρή ηλικία, διότι, όπως Austen βιογράφος Le Φαίη περιγράφει, ήταν «διανοητικά αφύσικος και υπόκειται σε κρίσεις». [18] Μπορεί επίσης να ήταν κουφός και μουγκός. [18] και Frank Charles υπηρέτησε στο ναυτικό, τόσο αυξάνεται στο βαθμό του ναυάρχου. Ο Edward εγκρίθηκε από το τέταρτο ξάδελφό του, ο Thomas Ιππότης, κληρονομεί περιουσία ιππότη και παίρνοντας το όνομά του το 1812. [19].Austen γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1775, Steventon πρεσβυτέριο και δημοσίως βαπτίσθηκε στις 5 Απριλίου 1776. [21] Μετά από μερικούς μήνες στο σπίτι, η μητέρα της συγγραφέως τοποθετείται με την Ελίζαμπεθ Littlewood, μια γυναίκα που ζουν γύρω από το ξενοδοχείο, που ανέθρεψε και μεγάλωσε Austen για ένα χρόνο ή δεκαοκτώ μηνών. [22] Το 1783, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, η Jane και η Κασσάνδρα εστάλησαν στην Οξφόρδη να εκπαιδευτούν από την κα Ann Cawley και μετακόμισε μαζί της στο Σαουθάμπτον αργότερα μέσα στο έτος. Και τα δύο κορίτσια που αλιεύονται τύφος και η Jane παραλίγο να πεθάνει. [23] Austen στη συνέχεια εκπαιδεύτηκε στο σπίτι, μέχρι την αναχώρηση για οικοτροφείο με την αδελφή της Κασσάνδρας, στις αρχές του 1785. Το σχολικό πρόγραμμα περιλαμβάνονται πιθανώς κάποια γαλλικά, ορθογραφία, κεντήματα, χορό και τη μουσική και, ίσως, δράμα. Μέχρι το Δεκέμβριο του 1786, η Jane και η Κασσάνδρα είχε επιστρέψει στο σπίτι, επειδή οι Austens δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να στείλει δύο κόρες τους στο σχολείο. [24]Austen απέκτησε το υπόλοιπο της εκπαίδευσης της από την ανάγνωση βιβλίων, καθοδηγείται από τον πατέρα της και τους αδελφούς της James και Henry. [25] Γιώργος Austen έδωσε προφανώς τις κόρες του απεριόριστη πρόσβαση σε μεγάλες και ποικίλες βιβλιοθήκη του, ήταν ανεκτικοί μερικές φορές ριψοκίνδυνη διάθεση πειράματα Όστιν γραπτώς, και εφόσον και τα δύο αδελφές με ακριβό χαρτί και άλλα υλικά για το γράψιμο και το σχέδιο τους. [26] Σύμφωνα με Χονάν πάρκο, ένας βιογράφος της Austen, η ζωή στο σπίτι Austen είχε ζήσει σε «μια ανοιχτή, διασκεδάζει, εύκολη πνευματική ατμόσφαιρα", όπου οι ιδέες εκείνων με τους οποίους οι Austens Μπορεί να διαφωνούμε πολιτικά ή κοινωνικά εξετάστηκαν και συζητήθηκαν. [27] Μετά την επιστροφή του από το σχολείο το 1786, Austen "ποτέ ξανά ζήσει οπουδήποτε πέρα από τα όρια του στενού περιβάλλοντος της οικογένειας». [28]Ιδιωτικός θεατρικές παραστάσεις ήταν επίσης ένα μέρος της εκπαίδευσης Όστιν. Από όταν ήταν επτά έως ότου ήταν δεκατριών ετών, οι φίλοι και οικογένεια κοντά οργάνωσαν μια σειρά από θεατρικά έργα, όπως ο Richard Σέρινταν είναι οι αντίπαλοι (1775) και Bon Ton ο David Garrick του. Ενώ οι λεπτομέρειες είναι άγνωστες, Austen είναι βέβαιο ότι θα έχουν ενταχθεί σε αυτές τις δραστηριότητες, ως θεατής στο πρώτο και ως συμμετέχων όταν ήταν παλαιότερα. [29] Τα περισσότερα από τα έργα ήταν κωμωδίες, που προτείνει ένα τρόπο με τον οποίο κωμικά και σατιρικά δώρα Όστιν καλλιεργούνταν. [30].Όπως Austen μεγάλωσε στην ενήλικη ζωή, συνέχισε να ζει στο σπίτι των γονιών της, τη διεξαγωγή αυτών των δραστηριοτήτων κανονική για τις γυναίκες της ηλικίας της και την κοινωνική θέση: αυτή ασκείται το fortepiano, επικουρούμενη αδελφή και η μητέρα της με τον έλεγχο υπαλλήλους, και με τη συμμετοχή των γυναικών κατά τον τοκετό συγγενείς ηλικιωμένων συγγενών και για deathbeds τους. [38] Έστειλε μικρά κομμάτια του γραψίματος στο νεογέννητο ανιψιές της Φανής Αικατερίνης και Jane Elizabeth Άννα. [39] Όστιν ήταν ιδιαίτερα περήφανοι για τα επιτεύγματά της ως μοδίστρα. [40] Παρευρέθηκε επίσης εκκλησία τακτικά,κοινωνικοποιημένη συχνά με τους φίλους και γείτονες, [41] και να διαβάσετε τα μυθιστορήματα-συχνά τη δική της σύνθεση-δυνατά με την οικογένειά της τα βράδια.Κοινωνικοποίηση με τους γείτονες σήμαινε συχνά χορό, είτε αυτοσχέδια στο σπίτι κάποιου μετά το δείπνο ή σε μπάλες, πραγματοποιούνται τακτικά στα δωμάτια συνέλευση στο δημαρχείο της πόλης. [42] αδελφό του Ερρίκου, της αργότερα δήλωσε ότι «η Jane ήταν λάτρης του χορού, και διακρίθηκε σ 'αυτό »[43].Το 1793, άρχισε Austen και στη συνέχεια εγκατέλειψε ένα μικρό παιχνίδι, αργότερα τον τίτλο του Sir Charles Grandison ή το ευτυχισμένο άνθρωπο, μια κωμωδία σε 6 πράξεις, η οποία επέστρεψε για να ολοκληρωθεί και γύρω στο 1800. Αυτή ήταν μια μικρή παρωδία των διαφόρων abridgments σχολικό βιβλίο των αγαπημένων σύγχρονων μυθιστόρημα Όστιν, Η Ιστορία του Sir Charles Grandison (1753), από τον Samuel Richardson. [44] Χονάν εικάζει ότι σε κάποιο σημείο λίγο μετά τη σύνταξη της Αγάπης και Freindship [sic] σε1789, Austen αποφάσισε να "γράψει για το κέρδος, να κάνει τις ιστορίες της κεντρικής προσπάθειας", δηλαδή, να γίνει επαγγελματίας συγγραφέας. [45] Αρχή για το 1793, άρχισε να γράφει πλέον, πιο εξελιγμένα έργα. [45]Μεταξύ 1793 και 1795, Austen έγραψε Lady Susan, ένα σύντομο μυθιστόρημα επιστολικός, συνήθως χαρακτηρίζεται ως η πλέον φιλόδοξη και εξελιγμένα νωρίς τη δουλειά της. [46] Είναι σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλα έργα της Austen. Austen βιογράφος Claire Tomalin περιγράφει την ηρωίδα της νουβέλας ως σεξουαλικό αρπακτικό που χρησιμοποιεί ευφυΐα και τη γοητεία της για να χειραγωγήσουν, προδώσει, και κάνουν κατάχρηση των θυμάτων της, αν τους φίλους τους εραστές, ή την οικογένεια. Tomalin γράφει: "είπε σε επιστολές, είναι τακτοποιημένα όπως καταγράφεται ως ένα παιχνίδι, όπως και κυνικό το ύφος και οποιαδήποτε από τις πιο εξωφρενικές των δραματουργών αποκατάστασης που μπορεί να έχει προσφέρει μερικές από έμπνευση της .... Στέκεται μόνο στο έργο της Austen ως μελέτη μιας ενήλικης γυναίκας των οποίων η νοημοσύνη και η δύναμη του χαρακτήρα είναι μεγαλύτερες από εκείνες του συναντά κανείς ». [47].Μετά το πέρας της Lady Susan, Austen επιχείρησε πρώτη μεγάλου μήκους του μυθιστορήματος-Elinor και Marianne. Η αδελφή της Κασσάνδρας αργότερα θυμήθηκε ότι είχε διαβάσει για την οικογένεια "πριν 1796» και μου είπαν μέσα από μια σειρά γραμμάτων.Χωρίς επιζών πρωτότυπα χειρόγραφα, δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε πόσο από το αρχικό σχέδιο επέζησε στο μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε το 1811, όπως Λογική και ευαισθησία. [48].Όταν ήταν είκοσι Austen, Tom Lefroy, ανιψιός του γείτονες, επισκέφθηκε Steventon από Δεκέμβριος 1795-Ιανουάριος 1796. Είχε μόλις τελειώσει το πτυχίο πανεπιστημίου και είχε μετακομίσει στο Λονδίνο για να εκπαιδευτεί ως δικηγόρος. Lefroy και Austen θα έχουν εισαχθεί σε μια μπάλα ή άλλα γειτονιά κοινωνική συγκέντρωση, και είναι σαφές από τις επιστολές Όστιν στην Κασσάνδρα ότι ξόδεψαν αρκετό χρόνο μαζί. "Είμαι σχεδόν φοβισμένος να σας πω πώς ιρλανδική φίλος μου και συμπεριφέρθηκαν Φανταστείτε να τον εαυτό σου ό, τι πιο σπάταλη και συγκλονιστική στον τρόπο με τον χορό και κάθονται μαζί. "[50] Η οικογένεια Lefroy παρενέβη και έστειλε μακριά στο τέλος του Ιανουαρίου.Ο γάμος ήταν ανέφικτη, καθώς και οι δύο Lefroy Austen και πρέπει να είναι γνωστή. Ούτε είχε καθόλου χρήματα, και αυτός ήταν εξαρτημένη σε μεγάλο θείο στην Ιρλανδία για να χρηματοδοτήσει την εκπαίδευσή του και να δημιουργήσουν νομική σταδιοδρομία του. Αν ο Tom Lefroy επισκέφθηκε αργότερα Hampshire, ήταν προσεκτικά φυλάσσονται μακριά από τα Austens, και της Jane Austen ποτέ δεν τον είδε ξανά. [51]Austen άρχισε τις εργασίες της σε ένα δεύτερο μυθιστόρημα, πρώτες εντυπώσεις, το 1796. Έχει ολοκληρωθεί το αρχικό σχέδιο, τον Αύγουστο του 1797 όταν ήταν μόνο 21 (που αργότερα έγινε Pride and Prejudice)? Όπως με όλα τα μυθιστορήματά της, Austen διαβάσει το έργο δυνατά στην οικογένειά της και δούλευε σε αυτό και έγινε ένα «αγαπημένο καθιερωμένη ". [52] Προς το παρόν, ο πατέρας της έκανε την πρώτη απόπειρα να δημοσιεύσει ένα από τα μυθιστορήματά της. Τον Νοέμβριο του 1797, Γιώργος Austen έγραψε στον Thomas Cadell, μια καθιερωμένη εκδότη στο Λονδίνο, να ρωτήσω εάν θα εξετάσει τη δημοσίευση "ένα νέο κείμενο, που αποτελείται σε τρεις Vols. Σχετικά με τη διάρκεια της Εβελίνα Μις Burney του" (First Impressions) στις οικονομικές του συγγραφέα κινδύνου. Cadell επέστρεψε γρήγορα επιστολή του κ. Όστιν, με την ένδειξη "Απορρίφθηκε από την επιστροφή της Post". Austen μπορεί να μην είναι γνωστό από τις προσπάθειες του πατέρα της [53] Μετά την ολοκλήρωση των πρώτων εντυπώσεων, Austen επέστρεψε στην Έλινορ και Marianne και από το Νοέμβριο του 1797 μέχρι τα μέσα του 1798, αναθεωρήθηκε το μεγάλο?. Που εξάλειψε την επιστολικός μορφή υπέρ τρίτου προσώπου αφήγηση και παράγεται κάτι κοντά στην Λογική και ευαισθησία. [54]Κατά τα μέσα του 1798, μετά την ολοκλήρωση των αναθεωρήσεων Elinor και Marianne, Austen άρχισε να γράφει ένα τρίτο του μυθιστόρημα με τον τίτλο εργασίας Susan-αργότερα-Northanger Abbey μια σάτιρα για το δημοφιλές γοτθικό μυθιστόρημα. [55] Austen ολοκλήρωσε τις εργασίες της περίπου ένα χρόνο αργότερα. Στις αρχές του 1803, Χένρι Ώστιν προσφέρει Σούζαν στον Benjamin Crosby, ένας εκδότης του Λονδίνου, ο οποίος πλήρωσε £ 10 για τα πνευματικά δικαιώματα. Crosby υποσχέθηκε ταχεία δημοσίευση και προχώρησε τόσο πολύ ώστε να διαφημίσει το βιβλίο στο κοινό ως "στον Τύπο», αλλά δεν έκανε τίποτα περισσότερο. Το χειρόγραφο παρέμεινε στα χέρια του Crosby, αδημοσίευτη, μέχρι Austen εξαγόρασε τα πνευματικά δικαιώματα από αυτόν το 1816. [56].Τον Δεκέμβριο του 1800, ο κ. Όστιν ανακοίνωσε αιφνιδίως την απόφασή του να αποσυρθεί από το υπουργείο, αφήστε Steventon, και μετακινήστε την οικογένεια στο Μπαθ. Ενώ η συνταξιοδότηση και τα ταξίδια ήταν καλό για τον γέροντα Austens, Jane Austen σοκαρίστηκε να πει ότι κινούταν από το μόνο σπίτι που είχε γνωρίσει ποτέ. [57] Μια ένδειξη της κατάστασης Όστιν του μυαλού είναι η έλλειψη της παραγωγικότητας ως συγγραφέας κατά τη διάρκεια της χρόνο που έζησε στο Bath. Ήταν σε θέση να κάνει κάποιες αναθεωρήσεις Σούζαν, και άρχισε και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε ένα νέο μυθιστόρημα, Οι Watsons, αλλά δεν υπήρχε τίποτα, όπως η παραγωγικότητα των ετών 1795-99. [58] Tomalin υποδηλώνει το γεγονός αυτό αντανακλά μια βαθιά κατάθλιψη απενεργοποίηση της ως συγγραφέας, αλλά Χονάν διαφωνεί, υποστηρίζοντας Austen έγραψε χειρόγραφα ή αναθεωρηθεί της καθόλη τη δημιουργική ζωή της, εκτός από μερικούς μήνες μετά πέθανε ο πατέρας της. [59]Τον Δεκέμβριο του 1802, έλαβε μόνο Austen πρόταση γάμου της. Αυτή και η αδελφή της Alethea επισκέφθηκε και Catherine Bigg, παλιούς φίλους που ζούσαν κοντά σε Basingstoke. Νεότερος αδελφός τους, ο Χάρης Bigg-ακρωμίου, είχε τελειώσει πρόσφατα τις σπουδές του στην Οξφόρδη και ήταν επίσης στο σπίτι. Bigg-ακρωμίου και πρότεινε Austen αποδεκτή. Όπως περιγράφεται από Caroline Austen, ανιψιά της Jane, και Reginald Bigg-ακρωμίου, απόγονος, ο Χάρης δεν ήταν ελκυστική, ήταν ένα μεγάλο, απλό-άντρας ο οποίος μίλησε λίγο, stuttered όταν έκανε λόγο, ήταν επιθετικός σε συνομιλία, και σχεδόν πλήρως αγενής. Ωστόσο, Austen είχε τον γνωστό από τα δύο ήταν νέοι και ο γάμος προσφέρει πολλά πρακτικά πλεονεκτήματα για την Austen και την οικογένειά της. Ήταν ο κληρονόμος της εκτεταμένης οικογένειας ακίνητα που βρίσκονται στην περιοχή, όπου οι αδελφές είχαν μεγαλώσει. Με τους πόρους αυτούς, θα μπορούσε Austen παρέχουν οι γονείς της μια άνετη τρίτη ηλικία, την Κασσάνδρα δώσει ένα μόνιμο σπίτι και, ίσως, να βοηθήσουν τους αδελφούς της στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία.Μέχρι το επόμενο πρωί, Austen συνειδητοποίησε ότι είχε κάνει λάθος και ανακάλεσε την αποδοχή της. [60] Δεν υπάρχουν σύγχρονα ημερολόγια ή γράμματα περιγράφουν το πώς αισθάνθηκε Austen για την πρόταση αυτή. [61] Το 1814, Austen έγραψε μια επιστολή προς την ανιψιά της, Fanny Knight, ο οποίος είχε ζητήσει συμβουλές σχετικά με μια σοβαρή σχέση, λέγοντάς της ότι «έχει γράψει τόσο πολύ από τη μία πλευρά του ζητήματος, τώρα θα γυρίσουν και επισημάνσεις παρακαλούμε να μην αφοσιωθείς μακρύτερα, και να μην σκεφτούμε την αποδοχή του, εκτός αν πραγματικά σαν κι αυτόν. Οτιδήποτε πρέπει να προτιμάται ή να υπομείνει παρά παντρεύονται χωρίς αγάπη ». [62]Το 1804, ενώ ζουν στο Bath, Όστιν ξεκίνησε αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ένα νέο μυθιστόρημα, Οι Watsons. Η ιστορία στρέφεται σε ένα άκυρο κληρικός με λίγα χρήματα και τέσσερις ανύπαντρες κόρες του.Sutherland περιγράφει το μυθιστόρημα ως "μια μελέτη σε μια σκληρή οικονομική πραγματικότητα της ζωής εξαρτάται από των γυναικών». [63] Χονάν προτείνει, και Tomalin συμφωνεί, ότι Austen επέλεξε να σταματήσει τις εργασίες για το μυθιστόρημα, αφού ο πατέρας της πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1805 και τις προσωπικές περιστάσεις της έμοιαζε με εκείνες των χαρακτήρων της πολύ στενά για την άνεσή της. [64]Τελική ασθένεια κ. Όστιν είχε χτυπήσει ξαφνικά, αφήνοντάς τον, όπως Austen αναφερθεί αδελφός του Francis της, "αρκετά τις αισθήσεις της χώρας του», και πέθανε γρήγορα. [65] Jane, Κασσάνδρα, και η μητέρα τους έμειναν σε επισφαλή οικονομική κατάσταση .Edward, James, Henry, και ο Φράνσις Austen δεσμεύτηκε να πραγματοποιούν ετήσιες συνεισφορές για τη στήριξη μητέρα και τις αδελφές τους. [66] Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, οι ρυθμίσεις της ζωής της οικογένειας αντανακλάται οικονομική ανασφάλεια τους.Έζησαν ένα μέρος του χρόνου σε ενοικιαζόμενα τρίμηνα του Μπαθ και στη συνέχεια, αρχής γενομένης από το 1806, στο Σαουθάμπτον, όπου μοιράζονται ένα σπίτι με τον Frank Austen και τη νέα του σύζυγο. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του χρόνου που ξοδεύουν επισκέπτονται διάφορους κλάδους της οικογένειας. [67]Στις 5 Απριλίου 1809, περίπου τρεις μήνες πριν από την κίνηση της οικογένειας να Chawton, Austen έγραψε μια οργισμένη επιστολή προς τον Richard Crosby, προσφέροντάς του ένα νέο χειρόγραφο της Susan αν χρειαζόταν για να εξασφαλίσει την άμεση δημοσίευση του μυθιστορήματος, και διαφορετικά ζητώντας την επιστροφή του αρχική έτσι θα μπορούσε να βρει έναν άλλο εκδότη. Crosby απάντησε ότι δεν είχε συμφωνήσει να δημοσιεύσει το βιβλίο από οποιοδήποτε συγκεκριμένο χρόνο, ή καθόλου, και ότι Όστιν μπορεί να επαναγοράσει το χειρόγραφο για £ 10 την είχε καταβάλει και να βρει έναν άλλο εκδότη. Ωστόσο, Austen δεν έχουν τους πόρους για να επαναγοράσει το βιβλίο. [68].Γύρω στις αρχές 1809, ο αδελφός του Edward Austen προσέφερε η μητέρα και οι αδελφές του πιο εγκαταστάθηκε ζωής, η χρήση ενός μεγάλου εξοχικό σπίτι στο χωριό Chawton [69] που ήταν μέρος της περιουσίας γύρω του Edward, Chawton Βουλή. Jane, Κασσάνδρα, και η μητέρα τους μεταφέρθηκε σε εξοχικό σπίτι Chawton στις 7 Ιουλίου 1809. [70] Στην Chawton, η ζωή ήταν πιο ήσυχο από ό, τι ήταν από την κίνηση της οικογένειας στο Μπαθ το 1800. Οι Austens δεν κοινωνικοποιηθούν με τους ευγενείς και γειτονικές διασκεδάσει μόνο όταν η οικογένεια επισκέφθηκε.Ανιψιά Άννα Όστιν Χαρακτήρισε τη ζωή της οικογένειας Όστιν στο Chawton: "Ήταν μια πολύ ήσυχη ζωή, σύμφωνα με τις ιδέες μας, αλλά ήταν μεγάλοι αναγνώστες, και εκτός από την καθαριότητα θείες μας ασχολούνταν σε συνεργασία με τους φτωχούς και στη διδασκαλία κάποιο αγόρι ή κορίτσι να διαβάσει ή να γράψει ». [71] Austen έγραψε σχεδόν καθημερινά, αλλά σε ιδιώτες, και φαίνεται να έχουν απαλλαγεί από κάποιες ευθύνες των νοικοκυριών να δώσει περισσότερες ευκαιρίες για να γράψει. [72] Σε αυτό το περιβάλλον, ήταν σε θέση να είναι παραγωγικές ωςσυγγραφέας για μια ακόμη φορά. [73].Κατά τη διάρκεια του χρόνου της στο Chawton, Jane Austen που δημοσιεύθηκε με επιτυχία τέσσερα μυθιστορήματα, τα οποία ήταν γενικά καλά-έλαβε. Μέσα από τον αδελφό του Ερρίκου του, ο εκδότης Thomas Egerton συμφώνησε να δημοσιεύσει Λογική και Ευαισθησία, [Δ] που εμφανίστηκε τον Οκτώβριο του 1811. Κριτικές ήταν ευνοϊκές και το μυθιστόρημα έγινε της μόδας μεταξύ διαμορφωτές της κοινής γνώμης?.. [74], η έκδοση που πωλείται από τα μέσα-1813 [E], τα κέρδη Όστιν από Λογική και Ευαισθησία της παρείχε κάποια οικονομική και ψυχολογική ανεξαρτησία [75] Egerton τότε publishedPride και Η προκατάληψη, η αναθεώρηση των πρώτων εντυπώσεων, τον Ιανουάριο του 1813. Διαφήμισε το βιβλίο ευρέως και ήταν μια άμεση επιτυχία, συγκεντρώνοντας τρεις ευνοϊκές κριτικές και πωλούν καλά. Μέχρι τον Οκτώβριο του 1813, Egerton ήταν σε θέση να αρχίσει να πουλά μια δεύτερη έκδοση. [76] Mansfield Park, δόθηκε στη δημοσιότητα από Egerton Μάιο του 1814. Ενώ Mansfield Park αγνοήθηκε από τους κριτικούς, ήταν μια μεγάλη επιτυχία με το κοινό. Όλα τα αντίτυπα πουλήθηκαν μέσα σε έξι μήνες, και τα κέρδη Όστιν σε αυτό το μυθιστόρημα ήταν μεγαλύτερο από ό, τι για οποιοδήποτε άλλο μυθιστορήματά της. [77]Austen έμαθε ότι ο Prince Regent θαύμασε τα μυθιστορήματά της, και να διατηρείται μια σειρά σε κάθε ένα από κατοικίες του. [F] Τον Νοέμβριο του 1815, βιβλιοθηκάριος του πρίγκιπα αντιβασιλέα καλούνται Austen να επισκεφτείτε το Λονδίνο κατοικία του Πρίγκιπα και υπαινίχθηκε Austen θα πρέπει να αφιερώσει την προσεχή Έμμα στον Πρίγκιπα. Αν Austen αντιπαθούσε τον Πρίγκιπα, θα μπορούσε να αρνηθεί καν την αίτηση. [78] Έγραψε αργότερα σχέδιο ενός νέου, σύμφωνα με τις υποδείξεις από διάφορες πλευρές, μια σατιρική περίγραμμα του «τέλειο μυθιστόρημα» που βασίζεται σε πολλές προτάσεις του βιβλιοθηκονόμου για μια μελλοντική Austenμυθιστόρημα. [79]Στα μέσα του 1815, μετακόμισε Austen έργο της από Egerton με τον John Murray, καλύτερα γνωστός εκδότης του Λονδίνου, [Γ] που δημοσιεύθηκε το Δεκέμβριο του Emma 1815 και μια δεύτερη έκδοση του Mansfield Park, τον Φεβρουάριο του 1816. Emma πωλούνται καλά, αλλά η νέα έκδοση του Mansfield Park δεν έκανε, και αυτή η αποτυχία αντισταθμίσει το μεγαλύτερο μέρος των κερδών που προκύπτουν από τις Austen Emma. Αυτά ήταν η τελευταία του μυθιστορήματα Όστιν να δημοσιεύεται κατά τη διάρκεια της ζωής της. [80]Ενώ προετοιμάζονται Emma Murray για δημοσίευση, Austen άρχισε να γράφει ένα νέο μυθιστόρημα με τον τίτλο Οι Elliots, δημοσιεύθηκε αργότερα ως πειθώ. Έχει ολοκληρωθεί το πρώτο σχέδιο της τον Ιούλιο του 1816.Επιπλέον, λίγο μετά τη δημοσίευση της Emma, Χένρι Ώστιν εξαγόρασε τα πνευματικά δικαιώματα για Susanfrom Crosby. Austen αναγκάστηκε να αναβάλει την έκδοση είτε από αυτές ολοκληρώθηκαν μυθιστορήματα από την οικογένεια οικονομικά προβλήματα. Τράπεζα Χένρι Όστιν απέτυχε Μάρτιο του 1816, στερώντας τον από το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων του, αφήνοντας τον βαθιά στο χρέος και να χάσει ο Edward, ο Ιάκωβος και ο Φρανκ Όστιν μεγάλα ποσά. Ο Henry και ο Frank δεν μπορούσε πλέον να αντέξει οικονομικά τις εισφορές που είχαν κάνει για να υποστηρίξει τη μητέρα και τις αδελφές τους. [81].Νωρίς το 1816, Jane Austen άρχισε να αισθάνεται αδιαθεσία. Εκείνη αγνόησε την ασθένειά της σε πρώτο και συνέχισαν να εργάζονται και να συμμετέχουν με το συνηθισμένο κύκλο των δραστηριοτήτων της οικογένειας. Έως τα μέσα του ίδιου έτους, η μείωση της ήταν ολοφάνερη στο Όστιν και στην οικογένειά της, και τη φυσική κατάσταση Όστιν ξεκίνησε μια μακρά, αργή και ακανόνιστη επιδείνωση με αποκορύφωμα το θάνατό της το επόμενο έτος. [82] Η πλειοψηφία της Austen βιογράφους βασίζονται Δρ . Βίνσεντ Αντιμετώπισης της δειλά 1964 αναδρομική διάγνωση και να απαριθμήσει αιτία της νόσου του θανάτου asAddison του. Ωστόσο, η τελική ασθένειά της έχει περιγραφεί επίσης λέμφωμα asHodgkin του. [Χ] Πρόσφατα το έργο της Katherine λευκό του εαυτού του Addison Ομάδα Βοήθειας Ασθενειών της Βρετανίας δείχνει ότι Austen πέθανε πιθανώς ofbovine φυματίωση, [83] μια ασθένεια (τώρα) που συνήθως συνδέονται με την κατανάλωση μη παστεριωμένο γάλα. Ένας παράγοντας που συμβάλλει ή αιτία του θανάτου της, που ανακαλύφθηκε από τη Linda Robinson Walker και περιγράφεται το χειμώνα του 2010 το θέμα των πεποιθήσεων on-line, μπορεί να είναι Brill-Zinsser ασθένεια, ένα επαναλαμβανόμενο μορφή τύφος, η οποία είχε ως παιδί. Καλκάνι-Zinsser ασθένεια είναι ο τύφος, όπως έρπητα ζωστήρα είναι η ανεμοβλογιά? Όταν ένα θύμα από τύφο υπομένει το άγχος, κακή διατροφή ή μια άλλη λοίμωξη, τύφου μπορεί να εμφανιστεί ως Brill-Zinsser νόσο [84].Austen συνέχισαν να εργάζονται παρά την ασθένειά της.Έγινε δυσαρεστημένοι με τη λήξη του Elliots και ξανάγραψε τα δύο τελευταία κεφάλαια, τερματίζοντας τους στις 6 Αυγούστου 1816. [Ι] Τον Ιανουάριο του 1817, Austen άρχισε την εργασία για ένα νέο μυθιστόρημα που ονομάζεται The Brothers, με τίτλο Sanditon αργότερα μετά από την πρώτη δημοσίευσή του στην 1925, και ολοκληρώθηκε πριν από δώδεκα κεφάλαια σταματήσουν την εργασία στα μέσα Μαρτίου 1817, πιθανώς επειδή η ασθένειά της την απέτρεψαν από το να συνεχίσει. [85] Austen έκανε το φως για την κατάστασή της σε άλλους, χαρακτηρίζοντάς το ως "χολή" και των ρευματισμών, αλλά ως νόσος προχωρούσε βίωσε αυξανόμενη δυσκολία στη βάδιση ή την εύρεση της ενέργειας και για άλλες δραστηριότητες. Μέχρι τα μέσα Απριλίου, Όστιν ήταν καθηλωμένος στο κρεβάτι της. Τον Μάιο, η Jane και της Κασσάνδρας αδελφό του Ερρίκου, συνόδευσαν τις δύο από αυτούς να Winchester για ιατρική θεραπεία. Austen πέθανε σε Winchester, στις 18 Ιουλίου 1817, στην ηλικία των 41. Χένρι, μέσω του γραφείου συνδέσεις, που διοργανώνονται για την αδελφή του να ταφεί στο βόρειο κλίτος του ναού του Winchester Cathedral. Ο επιτάφιος που αποτελείται από τον αδελφό της James επαινεί προσωπικές ιδιότητες Όστιν, εκφράζει την ελπίδα για τη σωτηρία της, αναφέρει τις «έκτακτες χρηματοδοτήσεις από το μυαλό της», αλλά δεν αναφέρει ρητά τα επιτεύγματά της ως συγγραφέας. [86]Μεταθανάτια δημοσίευσηΜετά το θάνατο του Όστιν, την Κασσάνδρα και ο Henry Austen που διοργανώνονται με Murray για τη δημοσίευση της πειθούς και της Μονής Northanger ως ένα σύνολο, τον Δεκέμβριο του 1817. [Ι] Χένρι Ώστιν συνέβαλε βιογραφικό του σημείωμα, το οποίο για πρώτη φορά προσδιορίζεται η αδελφή του ως συγγραφέας των μυθιστορημάτων. Tomalin περιγράφει ως «μια αγάπη και γυαλισμένο ευλογία». [87] Οι πωλήσεις ήταν καλά για ένα έτος, μόνο 321 αντίτυπα έμεινε απούλητο στο τέλος του 1818-και στη συνέχεια μειώθηκε. Murray διάθεση των υπόλοιπων αντίτυπα το 1820, και τα μυθιστορήματα Όστιν παρέμεινε εξαντληθεί για δώδεκα χρόνια. [88] Το 1832, εκδότης Ρίτσαρντ Bentley αγόρασε τα υπόλοιπα πνευματικά δικαιώματα σε όλα τα μυθιστορήματα Όστιν και, αρχίζοντας είτε Δεκέμβριο του 1832 ή τον Ιανουάριο του 1833, που δημοσιεύθηκε τους σε πέντε τόμους παρουσιάζεται ως μέρος της σειράς προτύπων τα μυθιστορήματά του. Τον Οκτώβριο του 1833, Bentley, δημοσίευσε την πρώτη συλλογή έκδοση των έργων του Όστιν. Από τότε, μυθιστορήματα Όστιν ήταν συνεχώς σε έντυπη μορφή. [89].Έργα Austen έφερε λίγη προσωπική φήμη της, επειδή δημοσιεύθηκαν ανώνυμα. Αν και τα μυθιστορήματά της, γρήγορα έγινε της μόδας μεταξύ διαμορφωτές της κοινής γνώμης, όπως πριγκίπισσας Charlotte Augusta, κόρη του Prince Regent, έλαβαν μόνο μερικές δημοσιευμένες κριτικές. [90] Οι περισσότερες από τις κριτικές ήταν σύντομη και ευνοϊκή ισορροπία, αν και επιφανειακά και προσεκτικοί. [91] Οι πιο συχνά επικεντρώθηκε στα ηθικά διδάγματα από τα μυθιστορήματα του. [92] Ο Sir Walter Scott, ο κορυφαίος συγγραφέας της ημέρας, συνέβαλε ένας από αυτούς, ανώνυμα. Με την αναθεώρηση ως μια πλατφόρμα από την οποία να υπερασπιστεί τον τότε κακόφημο είδος του μυθιστορήματος, εγκωμίασε ρεαλισμό Όστιν. [93] Το άλλο σημαντικό έγκαιρη επανεξέταση των έργων Όστιν, δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Richard Whately το 1821. Επέστησε ευνοϊκές συγκρίσεις μεταξύ Austen όπως αναγνώρισε και μεγάλοι, όπως ο Όμηρος andShakespeare, εγκωμιάζοντας τις αρετές της δραματικής αφήγησης της.Whately και Scott έδωσε τον τόνο για όλα σχεδόν τα μετέπειτα του 19ου αιώνα κριτική Όστιν. [94].Επειδή μυθιστορήματα Όστιν δεν συμμορφώνονται με ρομαντική και βικτοριανή προσδοκίες ότι "ισχυρό συναίσθημα [είναι] επικυρώνεται από μια σκανδαλώδη εμφάνιση του ήχου και του χρώματος στο γράψιμο», [95] του 19ου αιώνα, τους κριτικούς και το κοινό προτίμησε γενικά τα έργα του Καρόλου Ντίκενς andGeorge Ελιοτ [96]. Αν και μυθιστορήματα Όστιν αναδημοσιεύονται στην αρχή της Βρετανίας στη δεκαετία του 1830 και παρέμεινε σταθερή πωλητές, δεν ήταν μπεστ σέλερ. [97].Austen είχε πολλούς αναγνώστες θαυμάζοντας τον 19ο αιώνα, οι οποίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους μέρος μιας λογοτεχνικής ελίτ: έβλεπαν την εκτίμησή τους για τα έργα Όστιν ως σήμα της πολιτιστικής γεύση τους.Φιλόσοφος και λογοτεχνικός κριτικός George Henry Lewes εξέφρασε αυτή την άποψη σε μια σειρά από ενθουσιώδη άρθρα που έχουν δημοσιευτεί τη δεκαετία του 1840 και 1850. [99] Το θέμα αυτό συνεχίστηκε αργότερα στον αιώνα με μυθιστοριογράφος Χένρι Τζέιμς, ο οποίος αναφέρεται στο Όστιν αρκετές φορές με την έγκριση και μία φορά θέση της με τον Σαίξπηρ, ο Θερβάντες και ο Henry Fielding και μεταξύ «καλών ζωγράφων της ζωής». [100]Η δημοσίευση της James Edward Austen Leigh-είναι Απομνημονεύματα της Jane Austen το 1869 εισήγαγε Austen στο ευρύ κοινό ως "αγαπητή θεία Jane", η θεία παρθενική αξιοσέβαστη. Δημοσίευση theMemoir ώθησε την επανέκδοση του Όστιν μυθιστορήματα-τα πρώτα δημοφιλή εκδόσεις κυκλοφόρησαν το 1883 και φανταχτερά φαίνεται εκδόσεις και «συλλέκτες θέτει γρήγορα ακολούθησαν. [101] Συγγραφέας και κριτικός Leslie Stephen χαρακτήρισε τη δημοφιλή μανία που άρχισε να αναπτύσσεται για Austen στο 1880 ως "Austenolatry". [102] Γύρω από τη στροφή του αιώνα, τα μέλη της λογοτεχνικής ελίτ αντέδρασαν κατά την εκλαΐκευση της Austen. Θα αναφέρονται στους εαυτούς τους ως Janeites για να διακρίνουν τους εαυτούς τους από τις μάζες που δεν το κατάλαβαν σωστά τα έργα της. [103] Για παράδειγμα, Τζέιμς απάντησε αρνητικά σε αυτό που περιέγραψε ως «εξαπάτησε την ερωτική τρέλα" με Austen, η άνοδος του δημόσιου συμφέροντοςπου υπερέβησαν "εγγενή αξία και ενδιαφέρον" Όστιν. [104]Κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα, τα πρώτα βιβλία της κριτικής για την Austen δημοσιεύθηκαν. Στην πραγματικότητα, μετά τη δημοσίευση του απομνημονεύματα, πιο κριτική δημοσιεύθηκε στο Όστιν σε δύο χρόνια από ό, τι είχε εμφανιστεί στην προηγούμενη πενήντα. [105]20ου αιώνα και πέραΠολλά σημαντικά έργα άνοιξε το δρόμο για τα μυθιστορήματά Όστιν για να γίνει το επίκεντρο της ακαδημαϊκής έρευνας. Το πρώτο σημαντικό ορόσημο ήταν 1911 δοκίμιο από την Oxford σαιξπηρική λόγιος AC Μπράντλεϊ, η οποία «θεωρούνται γενικά ως την αφετηρία για τη σοβαρή ακαδημαϊκή προσέγγιση με την Jane Austen". [106] Σε αυτό, ίδρυσε τις ομάδες του Όστιν "νωρίς" και "αργά" μυθιστορήματα, τα οποία εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα από τους μελετητές. [107] Η δεύτερη έκδοση 1923 ήταν RW Chapman των απάντων Όστιν. Δεν ήταν μόνο η πρώτη επιστημονική έκδοση των έργων του Όστιν, ήταν επίσης η πρώτη επιστημονική έκδοση οποιουδήποτε Άγγλος μυθιστοριογράφος. Το κείμενο Chapman έχει παραμείνει η βάση για όλες τις δημοσιευμένες επόμενες εκδόσεις των έργων Όστιν. [108] Με τη δημοσίευση το 1939 της Jane Mary Lascelles του Όστιν και την τέχνη της, η ακαδημαϊκή μελέτη της Austen έπιασε. [109] καινοτόμο έργο Lascelles περιλάμβανε την ανάλυση του βιβλίου της Jane Austen ανάγνωση και την επίδραση της ανάγνωσης για το έργο της, μια εκτεταμένη ανάλυση του στυλ Όστιν, και «αφηγηματική τέχνη» της. Εκείνη την εποχή, προέκυψε ανησυχία για το γεγονός ότι οι ακαδημαϊκοί ανάληψη κριτική Austen και γινόταν ολοένα και πιο απόκρυφα-μια συζήτηση που συνεχίστηκε έως τις αρχές του 21ου αιώνα. [110].Σε μια έξαρση των ρεβιζιονιστικών απόψεων στη δεκαετία του 1940, οι μελετητές πλησίασε περισσότερο σκεπτικισμό Austen και υποστήριξε ότι ήταν ένας συγγραφέας ανατρεπτική. Αυτές οι ρεβιζιονιστικές απόψεις, μαζί με δήλωση andIan Watt FR Leavis του ότι Όστιν ήταν ένας από τους μεγάλους συγγραφείς της αγγλικής φαντασίας, έκανε πολλά για να εδραιωθεί η φήμη Όστιν μεταξύ των ακαδημαϊκών. [111] Συμφώνησαν ότι «σε συνδυασμό [του Henry Fielding και Σαμουήλ Ρίτσαρντσον] ιδιότητες της εσωτερικότητα και την ειρωνεία, ο ρεαλισμός και η σάτιρα για να σχηματίσουν έναν συγγραφέα ανώτερη και στα δύο ". [112] Η περίοδος από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει δει πιο υποτροφία στο Όστιν χρησιμοποιώντας μια ποικιλία από κριτικές προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένης της φεμινιστικής θεωρίας, και ίσως το πιο αμφιλεγόμενο, μετα-αποικιακής θεωρίας.Ωστόσο, η συνεχιζόμενη αποσύνδεση μεταξύ του δημοφιλούς εκτίμηση της Austen, ιδιαίτερα από τη σύγχρονη Janeites, και το ακαδημαϊκό εκτίμηση του Όστιν έχει διευρυνθεί σημαντικά. Jane Austen ήταν ο αγαπημένος συγγραφέας του πολιτικός φιλόσοφος Leo Strauss. [113]Οι συνέχειες, προκαταρκτικά, και προσαρμογές των σχεδόν κάθε είδους έχουν βασιστεί σε μυθιστορήματα της Jane Austen, από μαλακό πυρήνα πορνογραφία στη φαντασία. [114] Ξεκινώντας στα μέσα του 19ου αιώνα, τα μέλη της οικογένειας Austen δημοσίευσε τα συμπεράσματά της ελλιπούς μυθιστορήματά της, και μέχρι το 2000 υπήρχαν πάνω από 100 έντυπα προσαρμογές. [115] Η πρώτη προσαρμογή ταινία ήταν το 1940 στην παραγωγή της MGM του Pride and Prejudice με πρωταγωνιστή τον Λόρενς Ολίβιε και Γκριρ Garson. [116] του BBC τηλεόραση θεατρικά δρώμενα, τα οποία παρήχθησαν αρχικά στη δεκαετία του 1970, προσπάθησε να τηρούν σχολαστικά σε οικόπεδα, χαρακτηρισμούς Όστιν, και τις ρυθμίσεις. [117] Το 1995 ένα μεγάλο κύμα της Austen προσαρμογές άρχισαν να εμφανίζονται, με την ταινία του Ανγκ Λι της Λογική και ευαισθησία, για το οποίο σεναριογράφος και πρωταγωνιστής Έμα Τόμσον κέρδισε anAcademy βραβείο, και το BBC είναι πάρα πολύ δημοφιλούς τηλεοπτικής μίνι-σειράς Pride and Prejudice, με πρωταγωνιστή Jennifer Ehle και Κόλιν Φερθ. [118]Βιβλία και σενάρια που χρησιμοποιούν τη γενική πλοκή των μυθιστορημάτων Όστιν αλλά να αλλάξει ή να εκσυγχρονίσει την ιστορία και έγινε δημοφιλής στο τέλος του 20ου αιώνα. Για παράδειγμα, Clueless (1995), ενημερωμένη έκδοση της Amy Χέκερλινγκ της Emma, η οποία λαμβάνει χώρα στο Μπέβερλι Χιλς, έγινε ένα πολιτιστικό φαινόμενο και γέννησε το δικό τηλεοπτική σειρά του. [119] Σε μια ψηφοφορία 2002 να καθορίσει τους οποίους το Ηνωμένο Βασίλειο κοινό θεωρεί ότι ο μεγαλύτερος βρετανός ανθρώπους στην ιστορία, Austen κατετάγη αριθμό 70 στη λίστα των «100 μέγιστα Βρετανών». [120] Το 2003, την Υπερηφάνεια και Προκατάληψη Όστιν ήρθε δεύτερος στο BBC, είναι η μεγάλη διαβάζω, μια εθνική δημοσκόπηση για να βρείτε το "Έθνος τα πιο αγαπημένα το βιβλίο. "[121]Το 2007, το άρθρο Απορρίπτοντας Jane από τον συγγραφέα Ντέιβιντ Lassman βρετανική, η οποία εξέτασε το πώς θα επιτύχουν Austen στη σύγχρονη εκδοτική βιομηχανία ημέρα, [122] [123] [124] [125] [126] επιτευχθεί παγκόσμια προσοχή όταν το έργο Όστεν - υποβάλλεται κάτω από ένα ψευδώνυμο == απορρίφθηκε από πολλούς εκδότες. [127]

Jane Austen, ψυχολόγος και φιλόσοφοςαπό ROSE WOODHOUSE στις 14 Μαρτίου 2012
Εδώ είναι το είδος της μια περίεργη, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα θέση, υποστηρίζοντας ότι η Jane Austen είναι μια καλύτερη ηθική φιλόσοφος από έναν συγγραφέα, και δεν είναι ένας συγγραφέας με πολύ ψυχολογική διορατικότητα. Νομίζω ότι η αντίθεση ανάμεσα στο καλό φιλόσοφος / κακός συγγραφέας-ψυχολόγος προοριζόταν αρχικά να είναι πιο έντονη, αλλά μια ενημέρωση στο τέλος του post δείχνει ο συγγραφέας πείστηκε από τους άλλους ότι είναι πραγματικά ένα πολύ καλό συγγραφέα. (Διότι, ξέρετε, αυτή είναι. Όπως, το καλύτερο.)
Συμφωνώ με τον γενικό επιχείρημα του ότι η Jane Austen παραβλέπεται ως ethicist αρετή. Της ηθικής (μια άποψη που συμμερίζομαι) είναι μια ηθική άποψη που υποδηλώνει ότι η πορεία προς την ηθική καλοσύνη έγκειται στην ανάπτυξη καλών γνωρίσματα του χαρακτήρα, όπως η συμπάθεια, υπομονή, θάρρος, κλπ. Αυτό είναι σε αντίθεση με άλλες απόψεις σχετικά με την ηθική καλοσύνη που θα μπορούσε να τονίσει δικαίωμα εκτέλεσης δράσεων, είτε μεγιστοποιώντας το ποσό της ευτυχίας στον κόσμο.

Όπως Iris Murdoch, μυθιστοριογράφος και ethicist αρετή, υποστήριξε ρητά στη φιλοσοφία της και εμμέσως στα μυθιστορήματά της, μυθιστορήματα είναι ένας άριστος τρόπος για να εξερευνήσετε την ηθική αρετή. Για να κατανοήσουμε την ηθική ορθότητα σύμφωνα με την αρετή της ηθικής, θα πρέπει να κατανοήσουν τις κακίες και τις αρετές ενός συγκεκριμένου προσώπου και την πολυπλοκότητα των καταστάσεων στην οποία βρίσκει τον εαυτό της. Και Jane Austen ωφεληθεί η ίδια με σαφήνεια από αυτό για να εξερευνήσουν μια εξελιγμένη μορφή της αρετής ηθικής.
Ο συντάκτης του μήνυμα γράφει:
Austen γιορτάζει και προωθεί μια στερεά μεσαία τάξη ευπρέπεια, και αυτό σε συνδυασμό με τη χρήση της αφήγησης (και το να είσαι γυναίκα;), μπορεί να εξηγήσει παραμέληση Όστιν από την ακαδημαϊκή. ηθική φιλόσοφοι. Επιτυχία για τις γυναίκες Όστιν εξαρτάται από την ανάπτυξη ενός ηθικού χαρακτήρα του οποίου η κεντρική αρετές είναι αστοί: σύνεση (σχεδιασμός ενός δράσεις της σε σχέση με την προστασία και προώθηση των συμφερόντων τους), φιλοφρονήσεις (ευγένεια στην οικογένεια, τους φίλους και αγνώστους, σύμφωνα με τους αναλογεί), την ευπρέπεια ( η κατανόηση και μια αίσθηση του τι απαιτεί αρετή), και της αξιοπρέπειας (θεωρώντας τον εαυτό του ως ανεξάρτητο και αυτόνομο άτομο που αξίζουν τον σεβασμό). Austen είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστη (φεμινιστικό;) μεταξύ ειδικοί σε θέματα ηθικής αρετή παρελθόν και το παρόν σε ανάλογα φιλοφρονήσεις τόσο μεγάλη σημασία, ακόμη και αν είναι τόσο προφανώς κεντρική στη ζωή των περισσότερων ανθρώπων που εργάζονται, αν δεν ζει, σε στενό περιορισμό με άλλους με τους οποίους ο ένας πρέπει και πρέπει να πάρει μαζί. Austen παρουσιάζει αυτές τις αρετές, όπως δεν είναι απλώς αναγκαία διαμονή σε δύσκολες συνθήκες, αλλά ως ανώτερη από την ανεπιθύμητη y vanit και την υπερηφάνεια των πλουσίων και τον τίτλο, τον οποίο εμπαίζει συχνά .... για να μας δείξει ποια είναι η πραγματική φιλοφρονήσεις πρέπει να είναι, που μας δείχνει τι δεν είναι αρκετά. Τιμή Φανή, η ηρωίδα του Mansfield Park, είναι τόσο υπερβολικά συμπαθής ώστε να θέσει το δικό αξιοπρέπεια και τα συμφέροντά της σε κίνδυνο, έτσι αυτο-effacing ότι η αληθινή αγάπη του, σχεδόν δεν την παρατηρούμε (μέχρι παρέμβει γεγονότα).Φιλοφρονήσεις κ. Bingley είναι τέλεια στο γήπεδο, αλλά αποτυγχάνει να διακρίνει μεταξύ του αξίζει και ανάξιοι (PP). Emma, εν τω μεταξύ, είναι πολύ διακριτική, αλλά είναι μια σνομπ γι 'αυτό: αυτή είναι μάλλον πολύ συναίσθηση της κοινωνικής της κατάστασης και δεν σέβεται πραγματικά τους άλλους, όπως αυτή θα πρέπει (το οποίο φυσικά, την παίρνει στο πρόβλημα)
Αυτό είναι όλα αλήθεια. Συγκεκριμένα, οι μισοί από τους τίτλους των τελικών έργα της είναι τα ονόματα των αρετών και των ελαττωμάτων (Λογική και Ευαισθησία, πειθώ, και Υπερηφάνεια και Προκατάληψη). Ισχυρίζεται προφανώς για τις αρετές, και όπως προφανώς θεωρεί πως ορισμένες αρετές είναι σε σύγκρουση μεταξύ τους, όπως η ευκρίνεια ανοικτή καρδιά και ψυχολογική. Έχει κανείς την αίσθηση ότι εκτιμά τη δική της ψυχολογική διορατικότητα και εκείνες ορισμένων χαρακτήρων της (π.χ., Ελίζαμπεθ Μπένετ, Emma Woodhouse), αλλά και να εκφράζει τη λύπη του διότι δεν έχει κατ 'ανάγκην μια αξιοθαύμαστη γενναιοδωρία είχε με άλλους χαρακτήρες (π.χ., η Jane Bennet, Harriet Σμιθ ). Σε Mansfield Park, η έμφαση στην γενναιοδωρία ως την πιο σημαντική αρετή αυτών των δύο αντίθετων αρετές είναι μεγαλύτερη. Οι περισσότεροι από ύβρις της προορίζεται για τους χαρακτήρες οι οποίοι είναι όλα σχετικά με ψυχολογική γνώση (η Crawfords).
Ωστόσο, ο συγγραφέας αυτής της θέσης φαίνεται να πιστεύουν ότι η ηθική αντίληψη Όστιν έρχεται σε βάρος της ψυχολογικής εικόνα:
[Σ] που δεν ανταποκρίνονται στα σύγχρονα λογοτεχνικά πρότυπα. Εξετάστε τους χαρακτήρες της. Μόλις θεωρείται τόσο αληθινά, τώρα, σε αντίθεση με τη λεπτή ψυχολογική realisticness της σύγχρονοι πεζογράφοι, όπως ο Ian McEwan, που μοιάζουν με αυτό που είναι: συγκροτήματα ιδιαίτερη ηθική διαθέσεις και όχι αληθοφανή ανθρώπινη ανθρώπων από τους οποίους μπορεί κανείς να πάρει στα σοβαρά τη δική τους. Σε ένα σύγχρονο λογοτεχνικό μυθιστόρημα, η πλοκή κινείται προς τα εμπρός από τους χαρακτήρες, και αυτό είναι το πώς θα πρέπει να είναι γιατί είναι οι χαρακτήρες-όπως-πρόσωπα με τα οποία ο αναγνώστης είναι πραγματικά οικείο. Ο αναγνώστης διαθέτει άμεση πρόσβαση στο εσωτερικό γεγονότα στο μυαλό του τους χαρακτήρες και μπορεί να καταλάβει την πλοκή εκτυλίσσεται ως φυσικά από αυτές. Όχι τόσο στο Όστιν. Η εστίασή της είναι για το πώς χαρακτήρες γεγονότα της reactto, όχι από την ικανότητά τους να προκαλέσουν σε αυτά, και τις ευτυχείς καταλήξεις, όπως και οι ενδιάμεσες δοκιμασίες και τις ταλαιπωρίες, είναι πάντα dei πρώην machinis.
Αλλά οποιοσδήποτε δικηγόρος για ηθική αρετή είναι ένα advoate για τη βαθιά ψυχολογική γνώση. Κάποιος πρέπει να ξέρει τι κακίες ένα είναι στην εξάλειψή τους, και γνωρίζουν τις αρετές κάποιου για να τις αναπτύξουν.Είναι μια ηθική που βασίζεται στην ψυχολογία.Αυταπάτη είναι ασυμβίβαστα με την καλλιέργεια των αρετών, και η πλειοψηφία των χαρακτήρων Όστιν ασχολούνται με περισσότερο ή λιγότερο περίτεχνα και όλος-επίσης-εύλογες αυταπάτες.
Επίσης, εγώ απλά δεν βλέπω ότι οι χαρακτήρες της είναι κυρίως ηθική διαθέσεις και όχι τους ανθρώπους.(Μέρος της που μπορεί να είναι γούστο μου -. Σύγχρονων λογοτεχνικών προτύπων δεν είναι καλύτερο από τον 19ο αιώνα, με τον τρόπο σκέψης μου, και είχα διαβάσει και όχι από Όστιν McEwan κάθε ημέρα), όμως ένα από τα πράγματα που είναι τόσο γοητευτικό για , ας πούμε, Λογική και Ευαισθησία είναι η τάση της να αφήσει το ρεαλισμό και το χαρακτήρα αναλάβει από τις απλές ηθικές προδιαθέσεις ότι οι αδελφές υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Marianne, που υποτίθεται ότι πρέπει να επικριθεί για αντιπροσωπεύει το χαρακτηριστικό της ευαισθησίας, είναι ένα σύνθετο χαρακτήρα, με διορατικότητα και την ευφυΐα και συχνά μια αξιοθαύμαστη forthrightness. Edward, ο οποίος είναι σαφώς από την πλευρά αίσθηση των πραγμάτων, είναι ασαφής και αδύναμη με κάποιους τρόπους, ενώ κρέμεται σε μια αίσθηση ηθικό καθήκον που φαίνεται σχεδόν σαν ένα λιμάνι σε μια θύελλα.
Ενώ Austen δεν περιγράφουν συχνά τα εσωτερικά συνεχίσεις από το κεφάλι κάποιου, περιγραφές της των ενεργειών τους ψυχολογικά αποκαλυπτική. Αυτό οφείλεται εν μέρει τον τρόπο, σε αυτήν την ημέρα, οι άνθρωποι βρίσκουν την τόσο αστείο - γιατί να αισθάνεται πραγματικά. Πάρτε αυτή τη σκηνή στην οποία η κ. Elton (ο οποίος είναι ένα από αυτά τα ενοχλητικά άτομα που κινείται προς μια νέα θέση και πάντα συνομιλίες σχετικά με το πού έχει προέλθει από) έχει μόλις συναντήσει το γιο του κ. Ουέστον:
Ο κ. Γουέστον ήταν παρακάτω? Αλλά κα Elton τον συνέλαβε, για να τον ικανοποιήσουμε με τη γνώμη της για το γιο του? Και έτσι κοφτά είχε αρχίσει εκείνη, ότι ο νεαρός άνδρας ο ίδιος, αν και σε καμία περίπτωση δεν κινείται αργά, δεν θα μπορούσε να είναι έξω από ακρόαση.
"Μια πολύ ωραία νεαρός μάλιστα, ο κ. Γουέστον.Ξέρετε σας είπα ειλικρίνεια θα σχηματίσουν τη δική μου γνώμη? Και είμαι ευτυχής να πω ότι είμαι εξαιρετικά ικανοποιημένος με him.-Μπορείτε να με πιστέψετε. Ποτέ δεν επαινούν. Νομίζω ότι τον πολύ όμορφος νέος άνδρας, και οι τρόποι του είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει και να εγκρίνει, έτσι αληθινά τον κύριο, χωρίς την παραμικρή έπαρση ή puppyism. Πρέπει να ξέρετε έχω μια μεγάλη απέχθεια για κουτάβια-αρκετά φρίκη τους.Ποτέ δεν έγιναν ανεκτές σε Maple Grove. Ούτε ο κ. Θηλάζοντα ούτε μου είχε ποτέ καμία υπομονή μαζί τους? Και εμείς μερικές φορές χρησιμοποιείται για να πούμε τα πράγματα πολύ κοπής! Selina, ο οποίος είναι ήπια σχεδόν σε ένα σφάλμα, έφεραν μαζί τους πολύ καλύτερα. "
Ενώ μιλούσε για το γιο του, την προσοχή του κ. Γουέστον ήταν αλυσοδεμένος? Αλλά όταν έφτασε στο Maple Grove, θα μπορούσε να θυμούνται ότι υπήρχαν κυρίες μόνο φτάνουν για να παρακολουθήσει την, και με χαρά χαμόγελα πρέπει να βιαστούμε μακριά.
Μέσα από τις περιγραφές της συμπεριφοράς, και όχι των νοητικών καταστάσεων, ζωγραφίζει μια εικόνα του πώς οι άνθρωποι καταφέρνουν να μετατρέψει τις συνομιλίες για το τι θέλουν να μιλήσουμε για (τους) και το πώς οι άνθρωποι μόνο για να κολλήσει γύρω από το τι θέλουν να ακούσουν για (τους). Ο συντάκτης του θέση αφήνει να εννοηθεί ότι αυτό συμβαίνει γιατί αυτή είναι μια γυναίκα συγγραφέας που οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν ηθική φιλοσοφία της σοβαρά. Αλλά αναρωτιέμαι αν δεν λάβει γνώση της ψυχολογικής σοβαρά γιατί βασίζεται στο χιούμορ που τόσο συχνά για να το μεταφέρω.
Θα μπορούσα να δώσω ατελείωτα παραδείγματα της ψυχολογικής διορατικότητα Όστιν. Αλλά ένα πιο εντυπωσιακό φαινόμενο είναι η ικανότητά της να κατανοήσει την ιδέα της μη-συνειδητή κίνητρα, ακόμη και ενέργειες. Απλά δεν βλέπω κανένα από ότι στις αρχές του 19ο αιώνα μυθιστορήματα. Ή φιλοσοφία, για εκείνο το θέμα, το οποίο αγνοείται πραγματικά την ιδέα της μη-συνειδητό μυαλό. Αλλά αυτή είναι πλήρως κατανοητός πόσες ανθρώπινες πράξεις οδηγούνται από θαμμένα κίνητρα. Είναι επίσης κατανοητό ότι οι άνθρωποι εκτελούν ακόμη και μη-συνειδητές ενέργειες.
Μερικά παραδείγματα:
Από Mansfield Park: "Το μυαλό του, τώρα απεμπλακεί από τις έγνοιες που είχε πατηθεί από αυτόν σε πρώτη φάση, ήταν κατά τον ελεύθερο χρόνο για να βρείτε τις επιχορηγήσεις και τους νεαρούς τροφίμους πραγματικά αξίζει να επισκεφθείτε? Αν και απείρως πιο πάνω συνωμοτούν ή επινόηση για οποιαδήποτε πιο συμφέρουσα γαμικές εγκατάσταση που θα μπορούσε να είναι εμφανής μεταξύ των δυνατοτήτων του κάθε μια από τις πιο αγαπητό σ 'αυτόν, και περιφρονώντας ακόμη και ως η μικρότητα είναι γρήγορη απώλεια της όρασης σε τέτοια σημεία, δεν μπορούσε να αποφύγει να αντιληφθεί, σε ένα μεγάλο και απρόσεκτο τρόπο, ότι ο κ. Crawford ήταν κάπως διάκριση του ανιψιά - ούτε ίσως και να μην (αν και ασυνείδητα) από δίνοντας μια πιο πρόθυμοι να προσκλήσεις σύμφωνη γνώμη σχετικά με αυτό το λογαριασμό ".
Από Έμμα: «Η αντίθεση ανάμεσα στη σημασία της κ. Τσώρτσιλ στον κόσμο, και η Jane Fairfax του, την χτύπησε? Ένας ήταν κάθε πράγμα, το άλλο τίποτα - και κάθισε ονειροπόλος τη διαφορά του πεπρωμένου της γυναίκας, και αρκετά τις αισθήσεις του σε ό, τι τα μάτια της είχαν καθοριστεί , μέχρι ξυπνάει από τη Δεσποινίς Bates λέγοντας ... "
Από Λογική και Ευαισθησία: "Marianne γλίτωσε από τα ενοχλητικά συναισθήματα της περιφρόνησης και η δυσαρέσκεια, σε αυτό το θράσος εξέταση των χαρακτηριστικών τους, και για την puppyism της τρόπο του στη λήψη αποφάσεων σχετικά με όλες τις διαφορετικές φρίκη των διαφόρων περιπτώσεων οδοντογλυφίδα-παρουσιάστηκε στην επιθεώρηση του , με την παραμονή του ασυνείδητου όλα?. γιατί ήταν και σε θέση να συλλέξει τις σκέψεις του στο εσωτερικό εαυτό, όπως και να αγνοεί ό, τι περνούσε γύρω της, στο κατάστημα του κ. Gray, όπως και στη δική της κρεβατοκάμαρα »
Θα μπορούσα να συνεχίσω. Αλλά το ποσό, δεν μπορείς να είσαι ένας καλός ethicist αρετή χωρίς να είσαι καλός ψυχολόγος. Χαρακτήρες Austen δεν είναι απλοϊκή, και έχουμε οξεία ψυχολογική εικόνα της, χωρίς μακροσκελείς ρεύματα-του-συνείδηση των χαρακτήρων της.
Μοιραστείτε και απολαύστε:
Tagged όπως: την ηθική, την Jane Austen, της ηθικής

Jane Austen, philosophical psychologist

by ROSE WOODHOUSE on MARCH 14, 2012

Here’s kind of an odd, but very interesting post, arguing that Jane Austen is a better moral philosopher than a writer, and she’s not a writer with much psychological insight. I think the contrast between good philosopher/bad writer-psychologist was originally meant to be more stark, but an update at the end of the post indicates the author was persuaded by others that she’s actually a pretty good writer. (Because, you know, she is. Like, the best.)

I agree with his general argument that Jane Austen is overlooked as virtue ethicist. Virtue ethics (a view to which I am sympathetic) is a moral view which suggests that the path to moral goodness lies in developing good character traits, such as sympathy, patience, courage, etc. This is opposed to other views about moral goodness which might stress performing right actions, or maximizing the amount of happiness in the world.

As Iris Murdoch, novelist and virtue ethicist, argued explicitly in her philosophy and implicitly in her novels, novels are an excellent way to explore virtue ethics. In order to understand moral rightness according to virtue ethics, you need to understand the vices and virtues of a particular person and the complexity of the situations in which she finds herself. And Jane Austen clearly availed herself of this to explore a sophisticated form of virtue ethics.

The post’s author writes:

Austen celebrates and promotes a solidly middle-class propriety, and this together with her use of narrative (and being a woman?), may explain Austen’s neglect by academic. moral philosophers. Success for Austen’s women depends on developing a moral character whose central virtues are bourgeois: prudence (planning one’s actions with respect to protecting and furthering one’s interests), amiability (civility to family, friends, and strangers, according to their due), propriety (understanding and acting on a sense of what virtue requires), and dignity (considering oneself as an independent autonomous person deserving of respect). Austen is particularly unusual (feminist?) among virtue ethicists past and present in according amiability so much importance, even though it is so obviously central to most people’s lives working, if not living, in close confinement with others with whom one must and should get along. Austen presents these virtues as not merely a necessary accommodation to difficult circumstances, but as superior to the invidious vanit y and pride of the rich and titled, which she often mocks….To show us what true amiability should be, she shows us what it isn’t quite. Fanny Price, the heroine of Mansfield Park, is so excessively amiable as to put her own dignity and interests at risk, so self-effacing that her true love almost doesn’t notice her (until events intervene). Mr Bingley’s amiability is perfect in pitch, but fails to discriminate between the deserving and undeserving (PP). Emma, meanwhile, is very discriminating, but she is a snob about it: she is rather too conscious of her social status and does not actually respect others as she should (which of course, gets her into trouble)

This is all true. Notably, half of the titles of her finished works are names of virtues and vices (Sense and Sensibility, Persuasion, and Pride and Prejudice). She obviously argues for virtues, and just as obviously feels how certain virtues are in conflict with each other, such as open-heartedness and psychological perspicuity. One gets the sense she appreciates her own psychological insight and those of certain of her characters (e.g., Elizabeth Bennet, Emma Woodhouse), but also deplores it because it necessarily lacks an admirable generosity had by other characters (e.g., Jane Bennet, Harriet Smith). In Mansfield Park, the emphasis on generosity as the more important virtue of these two opposing virtues is greater. Most of her vituperation is reserved for those characters who are all about psychological insight (the Crawfords).

Yet this post’s writer seems to think that Austen’s moral insight comes at the expense of psychological insight:

[S]he doesn’t meet contemporary literary standards. Consider her characters. Once considered so real, now in contrast to the subtle psychological realisticness of modern novelists like Ian McEwan, they look like what they are: complexes of particular moral dispositions rather than plausible human people whom one can take seriously in their own right. In a modern literary novel, the plot is driven forward by the characters, and this is how it should be because it is the characters-as-persons with whom the reader is actually concerned. The reader is provided with direct access to internal events in the minds of the characters and can understand the plot as unfolding naturally from these. Not so in Austen. Her focus is on how her characters reactto events, not on their capacity to cause them, and the happy endings, like the intermediate trials and tribulations, are always dei ex machinis.

But any advocate for virtue ethics is an advoate for deep psychological knowledge. One has to know what one’s vices are to eradicate them, and know one’s virtues to develop them. It’s a morality that is based on psychology. Self-deception is antithetical to the cultivation of virtues, and the majority of Austen’s characters are engaged in more or less elaborate and all-too-plausible self-deceptions.

Also, I just don’t see that her characters are particular moral dispositions rather than people. (Part of that may be my taste – contemporary literary standards are not in improvement on the 19th century, to my way of thinking, and I’d rather read Austen than McEwan any day.) But one of the things that is so charming about, say, Sense and Sensibility is her tendency to let realism and character take over from the simple moral dispositions that the sisters are supposed to represent. Marianne, who is supposed to be criticized for representing the trait of sensibility, is a complex character with insight and intelligence and often an admirable forthrightness. Edward, who is clearly on the sense side of things, is nebulous and weak in some ways while hanging on to a sense of moral duty that seems almost like a port in a storm.

While Austen doesn’t often describe the interior goings on of someone’s head, her descriptions of their actions are psychologically revealing. This is partly how, to this day, people find her so funny – because it feels real. Take this scene in which Mrs. Elton (who is one of those annoying people who moves to a new place and always talks about where she has come from) has just met Mr. Weston’s son:

Mr. Weston was following; but Mrs. Elton detained him, to gratify him by her opinion of his son; and so briskly did she begin, that the young man himself, though by no means moving slowly, could hardly be out of hearing.

“A very fine young man indeed, Mr. Weston. You know I candidly told you I should form my own opinion; and I am happy to say that I am extremely pleased with him.–You may believe me. I never compliment. I think him a very handsome young man, and his manners are precisely what I like and approve–so truly the gentleman, without the least conceit or puppyism. You must know I have a vast dislike to puppies– quite a horror of them. They were never tolerated at Maple Grove. Neither Mr. Suckling nor me had ever any patience with them; and we used sometimes to say very cutting things! Selina, who is mild almost to a fault, bore with them much better.”

While she talked of his son, Mr. Weston’s attention was chained; but when she got to Maple Grove, he could recollect that there were ladies just arriving to be attended to, and with happy smiles must hurry away.

Through only descriptions of behavior, and not of mental states, she paints a picture of how people manage to turn conversations to what they want to talk about (themselves) and how people only stick around for what they want to hear about (themselves). The post’s author suggests that it’s because she’s a woman novelist that people do not take her moral philosophy seriously. But I wonder if he does not take her psychological insight seriously because she relies on humor so often to convey it.

I could give endless examples of Austen’s psychological insight. But one most striking phenomenon is her ability to understand the idea of non-conscious motivations and even actions. You simply don’t see any of that in early 19th century novels. Or philosophy, for that matter, which really ignored the idea of the non-conscious mind. But she completely understood how many human actions are driven by buried motives. She also understood that people even perform non-conscious actions.

A few examples:

From Mansfield Park: “His mind, now disengaged from the cares which had pressed on him at first, was at leisure to find the Grants and their young inmates really worth visiting; and though infinitely above scheming or contriving for any the most advantageous matrimonial establishment that could be among the apparent possibilities of any one most dear to him, and disdaining even as a littleness the being quick-sighted on such points, he could not avoid perceiving, in a grand and careless way, that Mr Crawford was somewhat distinguishing his niece — nor perhaps refrain (though unconsciously) from giving a more willing assent to invitations on that account.”

From Emma: “The contrast between Mrs Churchill’s importance in the world, and Jane Fairfax’s, struck her; one was every thing, the other nothing — and she sat musing on the difference of woman’s destiny, and quite unconscious on what her eyes were fixed, till roused by Miss Bates’s saying…”

From Sense and Sensibility: “Marianne was spared from the troublesome feelings of contempt and resentment, on this impertinent examination of their features, and on the puppyism of his manner in deciding on all the different horrors of the different toothpick-cases presented to his inspection, by remaining unconscious of it all; for she was as well able to collect her thoughts within herself, and be as ignorant of what was passing around her, in Mr Gray’s shop, as in her own bedroom.”

I could go on. But in sum, you cannot be a good virtue ethicist without being a good psychologist. Austen’s characters are not simplistic, and we get her acute psychological insight without long-winded streams-of-consciousness of her characters.

Share and Enjoy:

Tagged as: ethics, Jane Austen, Virtue ethics

Jane Austen, philosophical psychologist — The League of Ordinary ...

ordinary-gentlemen.com/.../jane-austen-philosophical-psychol... - Cached
14 Mar 2012 – Here's kind of an odd, but very interesting post, arguing that Jane Austen is a better moral philosopher than a writer, and she's not a writer with ...
Jane Austen, philosophical psychologist - Silobreaker

www.silobreaker.com/jane-austen-philosophical-psychologist-... - Cached
14 Mar 2012 – Jane Austen, philosophical psychologist. Here's kind of an odd, but very interesting post, arguing that Jane Austen is a better moral philosopher ...
Jane Austen, philosophical psychologist - The... - PsychNews ...

friendfeed.com/.../jane-austen-philosophical-psychologist - Cached
13 Mar 2012 – Jane Austen, philosophical psychologist - The League of Ordinary Gentlemen.
Jane Austen, philosophical psychologist - Influence Detail ...

friendfeed.com/.../jane-austen-philosophical-psychologist - Cached
Jane Austen, philosophical psychologist - http://www.google.com/url... March 13 from Google Alerts - persuasion... - Comment - Like - Share. ©2012 FriendFeed ...
Jane Austen, philosophical psychologist - The ... - AstrologYes.com

www.astrologyes.com/article.php?id=9062&page=8... - Cached
14 Mar 2012 – Jane Austen, philosophical psychologist - The League of Ordinary Gentlemen.
Jane Austen, philosophical psychologist | Regator - Curated Blog ...

regator.com/p/.../jane_austen_philosophical_psychologist/ - Cached
Jane Austen, philosophical psychologist. 4 days agoPolitics / US Politics : The League of Ordinary Gentlemen. Here's kind of an odd, but very interesting post, ...
Jane Austen, philosophical psychologist - The ... - Heftyresource

janemarch.heftyresource.com/jane-austen-philosophical-psyc... - Cached
14 Mar 2012 – Jane Austen, philosophical psychologist - The League of Ordinary Gentlemen (blog)

Jane Austen, philosophical psychologist

.

postΜΕΤΑ Theoretical philosophical psychology

Σελίδες

scholar google

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

love dance

Κυριακή 1 Απριλίου 2012